KERTENKELE BACAĞI

Eski, oldukça eski zaman evlerinin, elbette bahçeli evlerinin bir de ufak, dar ve geniş bir duvarla çevrili bir arka bahçeleri bulunurdu. Hatta bu bahçeler sık sık hikâyelere, romanlara, filmlere ve tiyatro oyunlarına bile konu olurdu. Bizim de güzel mi güzel, eskilerin Berlin Duvarı misali büyücek bir duvarla çevrili bir arka bahçemiz vardı. Mutfak tarafına bakan bu arka bahçemiz hâlâ var ama seksenli yıllardaki gibi faal değil, atıl ve terkedilmiş vaziyette.
İşte biz mahalle çocukları evimizin bu şirin arka bahçesinde oyun oynamaya doyamazdık. Bir de bu bahçenin öyle verimli, öyle böyle değil denecek türden bereketli bir toprağı vardı ki, hani kazara yediğiniz bir incir çekirdeğini bile toprağına düşürseniz, orada bir incir ağacı bitiverirdi.
Neyse uzatmayayım, yine bir gün, 1984 yılının bir Eylül günü, Rahim ile arka bahçede hem oyun oynuyor, hem de laflıyorduk. Okullar açılalı birkaç gün olmuştu. Ben ilkokul 4’e geçmiştim. Rahim ise 4’te sınıfta kaldığından aynı sınıfı tekrar okuyacaktı. Böylece ikimiz 4. sınıfta buluşmuş olmuştuk.
İşte biz arka bahçede oyuna dalmışken, bir ara tam önümüzden bir kertenkele seyirtiverdi. Tam geçip gitmesine fırsat kalmadan kertenkeleyi yakaladık ve elimizin altındaki bıçak veya keser cinsinden kesici bir aletle hayvanı iki hatta üç parçaya ayırdık. Sonra inanılmaz bir şey oldu: Kertenkelenin kopan kafası, elleri ve bacakları oynamaya ve hareket etmeye başladı. Her yanı başka yere dağıldı. Yâni hayvan ölmedi. Bu Allah’ın büyük bir mucizesiydi ve biz seksenli yılların Kavacık çocukları bu mucizeye şahitlik etmiştik. Çocuk gözlerimize göre ne büyük bir hâdiseydi bu.
Bilir misiniz, bugün artık pek çok hayvan (kurbağa, kaplumbağa, kirpi, tırtıl v.b.) bizi terk etti ama bir tanesi hâlâ bizimle. Hangisi mi? Elbette kertenkele. Neden mi? Çünkü kertenkele toprakla pek fazla bağı olmayan bir hayvancık. Kışın yok olup yazın zuhur eden sıcakkanlı kertenkeleler duvar diplerinde, betonda gezinmeyi sever. Eh, günümüzde de betondan bol ne var?
Bugün bile sımsıcak aylarda kertenkele dostumuzu hemen hemen her gün görebilirsiniz. Görünce belki yüreğiniz elinizde olmaksızın hop hop eder ama şüphesiz zamanında bizim çocuk yüreklerimizin ettiği kadar asla olamaz bu…