Gönlümün ormanı yandı kelebek...
Sen Kozan da uyurken tutuştu akşamlarım
Çiçeklerim soldu sessiz, mevsimsiz..
Ve kül kaldı bütün gönül dal’larım.
Kesemedim mutluluğun göbek bağını
Adını koyama’dım bir ilk baharın
Gönlümün ormanı yandı kelebek
Heba oldu o dönmez o gencecik yıllarım

Kırıldı kalem darıldı şiir
Devrildi sandalye devrildi masa
Bir yandan aşka gebeydi bir yandan ihtirasa
Babasız büyüdü o körpe umutlarım
En ağır tokadı indirdi felek
Gönlümün ormanı yandı kelebek

Tutuştu içimin çam kozaları
Dört yanım dere yatağı
Ateşim suya hasret...
Gelmedi ibrahime su taşıyan o melek
Gönlümün ormanı yandı kelebek


Ne olurdu kalsaydın tenhasın da gönlümün
Hayat bulurdum senle kolların da ölümün
Sen kozanda uyurken tutuştu akşamlarım
Göz yaşımla büyütmüştüm,
bu sevdayı gül bebek..
Gönlümün ormanları yandı kelebek