Hayatı, insanları ve kendini çok severdi. Hayatı severdi çünkü hayattan alırdı yaşama arzusunu. İnsanları severdi çünkü o da bir insandı. Ve kendini severdi çünkü kendini seven insan ancak başka insan ve hayatı sevebilirdi. Bu denklem doğrultusunda ömrünü ikame ederdi.

Doğaya ve doğadan olana bayılırdı. Dört duvar arası değil dışarısı olurdu onun özgürlük ve yaşam alanı. Sonbahar mevsiminde ağaçtan düşen her yaprağa yumuşak toprak olmak isterdi. Sürüsünü kaybeden koyuna kucağını, oyuncağını kaybeden çocuğa bağrını, sevdiğine ulaşmak isteyene ellerini açardı. Yardıma muhtaç her çocuğun kalbinde kalıcı mutluluk ve gözünde ışıldayan güneş olurdu. Özel gereksinimli her insanla içi merhametle dolardı. Göç etme yolculuğunda yorulan her kuşa omuz verirdi. Fırsatını bulur bulmaz yaz kış sahilde soluğu alırdı. Denizin maviliğine düşlerini, martılara sırlarını anlatırdı. Bir şey yaparken vicdanın sesinde hareket ederdi. Hata yaptığında hatasını kabul ederdi. Yanlış yaptığında özrünü beyan ederdi. Kalp kırdığında, kırdığı kalbi tekrar kazanmak için uğraşırdı. Bencil ve gözü paraya takılı biri değildi.

Dünyayı güzelleştirmek, yarınlara sağlam varmak için hayal üstüne hayal kurardı. Ancak kötü insanlarla karşı karşıya gelmekten kendini bir türlü kurtaramazdı. Nereye gitse, hangi mecliste otursa kötü biri veya birileri olurdu.

Canı sıkıldığında, huzuru kaçtığında, biri kalbini cam cam kırdığında, biri haksızlık yaptığında; severek okuduğu bir yazara koşardı. O yazarı dikkatlice, sözcük sözcük okurdu. O yazarın titrek elleriyle ifade ettiği duygu ve düşüncelerine canı gönülden sığınırdı.

O yazarın kalemini satır satır okuyunca sıkıntıları azalır ve keyfi hemen yerine gelirdi. Yüreğinin sesini mısra mısra okuyunca hayatın elzem kapısında bulurdu bütünlüğünü. Bu kapıda her gün durmayı severdi. Bu kapıda ömür tüketmeyi gurur sayardı. Çünkü o yazarın yazdıklarını okumak, varlığı ve ruhu için muhteşem ötesinde ihtiyaçtı. Bu ihtiyaca gözü gibi bakmayı ise kendine biricik görev sayardı.

✓Meselci