Bir kız çocuğu- yüzünün sağ tarafı yanık bir kız çocuğu - belli küçükken herhangi bir şeyden dolayı kaza geçirmiş. Çalıştığım pastanenin önünden geçiyordu durdurdum. Neden durdurduğuma gelecek olursak :
Yoğun tempolu bir gün içerisinde yapılması gereken ne varsa hepsini hallettim . "Asıl bana-gelecegime- yarayacak olana hazırım şimdi " dedikten sonra masami kurdum kitabımı -problemler- önüme aldım yalnız bir sorun vardı ki kitap içindeki soruları çözmek için kalem getirmeyi unutmuştum🤦‍♀️ çaresini bulmam da gerekiyordu . Kapının önüne vardigim gibi bir kız çocuğuna : "bana senin kalemlerinden bir tane getirebilir misin? . Soru çözmem gerek. Söz sana geri vereceğim." Dedikten sonra çok masum bir ifade , çocuksu konuşmasi ile " getiririm, hatta kalem sende kalabilir abla" demesi o kadar masumdu ki . Sonra gitti.
Belki aradan bir iki saat geçmiş olabilirdi hava da yavaştan kararıyordu çünkü. Tam ümidimi yitirmişken beklediğim küçük kız çocuğu kapıdan içeri girdi. -o anki ruh halimi anlatamam ya . Kız çocuğunun dilindin dökülen cümlelere ise kalbimi bıraktım.-
"Abla kusura bakma geç geldim ama bak getirdim. "
Elime kalemi uzattığında ise
Uç kısmında küçük bir silgisi bulunan kırmızı bir kurşun kalemdi.
Sonra üzgün bir şekilde sozlerine devam etti
" Kalemtıraşım yoktu diye kalemin ucunu açamadım abla ama bak diğer ucunda silgisi de var sen benden silgi istemedin ama ben ödevlerimi yaparken yanlış yazdığım zamanlar oluyor . Belki sen de yanlış yazarsın silgiye ihtiyacın olur diye bu kalemi getirdim. "
Bir o kadar da düşünceli bir hareket sergilemişti.
Adını dahi bilmediğim, belki bir daha görmeyecegim bir kız çocuğuna denk geldim bugün ama eğer denk gelirsem - ki kalemini vermem gerek-
Ufak bir sürpriz onu bekliyor olacak...

Anlamlı bir ânı , anlaştırmak da gerekli.