Acının coğrafyasında doğduk, büyüdük, aile olduk, sabrettik dostum. Acı lokmalarla doyduk, acı sözlerle dolduk, acı haberlerle vurulduk. Ancak isyan etmek değildir bu yazıda kastım. Acıyla yoğrulduk, feryatlarla boğulduk, nice kapılardan kovulduk, acılarımızla yaşayabilmek için sessiz sessiz gürledik, estik.
Acıyla bal eyledik zamanı, acıya gark eyledik günlerimizi gülüm. Güllerin efendisine hasret yaşamak ta ne zorumuş, susmuyor dilim. Güllerin Efendisi’ne sevdalı olan çiçeklerin bilgesine özendi gönlüm. Hazreti insan diyordu amma olamasam da ümitsiz değilim. Acıyla yoğrulurum da, acıyı bal eylerim katığıma da tahammül dağlarını aşarım da olurum, olgunlaşırım, ferahlatır görenleri benim gözyaşı gölüm.
Acıyla haldaş olan milletimizin, Çanakkale deyince içi yanar. Sarıkamış deyince acıyla dökülen ağıtları mırıldanır. Sakarya, Dumlupınar, Başkomutanlık Meydan Muharebesi hem acıtır gönlünü hem de gururlandırır yüreğini. Acının yoldaşı olan milletimin zaferleri de hep acıyla yoğruluyor aman ya Rabbi!
Ne acılar ninni oldu gönlümüze bir bilseniz… Kırım der yanarız, Kerkük der sızlanırız, Ahıska der de sürgüne götüren trenlerde yankılanır feryatlarımız. Bosna Hersek deyince kelebek kanatlarında titrer ızdırabımız; toplu mezarların içine keşke biz girseydik diye.Ve yüzlerce Bosnalı Müslüman çocuklarımız kaybolunca Avrupa’nın engizisyon kokan coğrafyasında utanırız insanlığımızdan, utanırız Müslümanlığımızdan, utanırız acizliğimizden utanırız… Kıbrıs dersen dertler yumağı acılar kokteyli, Karabağ’ın feryatları hala yürek parçalıyor. Ya Kudüs…Filistin ve Gazze’nin gözyaşlarıyla kan terleriyle dolan Kudüs. Ve Doğu Türkistan ve Uluğ Türkistan ve Uygur kardeşlerim. Ne kadar uzağız dertlerinizden. Ne kadar uzağız kaybettiklerinizden. Oysa kan bağı kadar yakındık değil mi? Orada gözyaşın aksa biz şimşek çakmalıyız buradan. Oradan inilti duysak fırtına olmalıyız, boran olmalıyız felaket olup yağmalıyız Kızıl Çin’in başına.
Acıların deryasında yüzdük canım. Acılarla sarsılıyor her yanım. Acıyla çekildi can evime ciğerimden kanım. Acıyla yanarken her günün sonu, acıyla doğuyordu her yeni günüm. Acıların gölgesinde acılara uzanan yollarda acılarla doldu ardım önüm. Şanlı tarihime bakınca kendime acıdım. Muhteşem çağların hala niye çağlamadığına yanarım. Ve okuyunca ilahi mesajı anlarım hatamı ve de hatalarımızı sonra acır en aciz yanım.
Acılar olgunlaştırdı milletimi dostum. Acılar yağa yağa fikirlerin bereketiyle doldu memleketimiz. Acılarla geçtikçe zaman geldi dayandı bir muhteşem yüzyıla.ya da zihnimiz acılara isyan etti de yüzyılımıza davet ediyor Türk’ün asrını. Türk’ün asrı kuşatsın diye gönüllerimizi yeni türküler yakıldı kardeşliğe. Dillerimiz düğüm düğüm çözüldü kardeşliğin kucağında sevgilere, umutlara, zaferlere. Destanlarımız coştu gülüm Uluğ Türkistan’da, Anadolu’da,Balkanlarda ve Kafkaslarda dilden dile, gönülden gönüle yeni destanlara doğru.
Acıları dindirecek olan Türk’ün asrı ne demek dostlar? Türk’ün asrı devlet nizamı demek. Türk’ün asrı insanlığın adalet destanı demek. Türk’ün asrı yiğitlik demek, mertlik demek, dürüstlük demek. Türk’ün asrı imar demek, icat demek, bilim demek, hikmet demek. Türk’ün asrı gönülleri saran sanat demek, muhteşem sanat eserleri demek, muhteşem toplum düzeni demek. Türk’ün asrı zalimlere sahtekarlara ve emperyalistlere cehennem demek.
Acılarımızın dindiği, feryatların ve çığlıkların son bulduğu, ahlak ve faziletin baş tacı olduğu bir Türk asrını inşa edelim. Kurtulalım geçim derdinden, kurtulsun dünya insanı açlıktan, sömürülmekten, teröristlerden ve savaşlardan. Önce yiğitler otağı Anadolu’muzda milli iradeyi hükümran edelim devletimize. Sonra Türk Dünyası ile birlikte vuralım yumruğumuzu bu asra da insanların beklediği insanca yaşanan bir dünyaya kavuşsun cihan. TURGUT YILDIZAN