CEREN ile CEMRE
Ceren ile Cemre Avukat Atilla Bey’in hukuk bürosuna girer.
Atilla Bey bilgisayarda yazı yazmaktadır.
Ceren: Selam Atilla Bey.
Atilla Bey çok meşguldür ve yüzüne bile bakmadan: Aleykum selam, der işine yoğunlaşır.
Cemre: Atilla Bey merhaba.
Atilla Bey: Aleykum selam dedim ya. Daha ne merhaba merhaba, diyorsun? Görüyorsun işim var.
Cemre: Ama ben Ceren değilim, ben Cemre.
Atilla Bey: Alaycı; ben de Atilla. Bekleyin biraz işim var, dedim.
Ceren: Bizim de işimiz var ki buraya geldik.
Atilla Bey alaycı: Bak; sana Ceren’in selamı var diye soğuk bir espri yaparım neye uğradığını şaşırırsın.
Ceren: Espri mi? Soğuk mu? İşimiz var diyoruz, anlamıyorsun.
Atilla Bey: Bekle...Bekle...Bekle...
Cemre: Kelebekler, köstebekler, ben beklemem. -kahkaha-
Atilla Bey konukların yüzüne bakar ve kahkahayı basar: Sizi sevdim, komik insanlar bir başka olur. Ben de size bir soru sorayım madem "Rüzgar antik kentte nasıl eser?
Ceren: Nasıl eser? Bilmiyorum.
Atilla Bey muzip: Tarihi eser. -kahkaha-
Ceren: Bebeğin birine tır çarpmış ama bebek ölmemiş, neden?
Atilla Bey: Bilmem.
Ceren: Çünkü bebeğin bezi bariyerliymiş. -kahkaha-
Atilla Bey: Peki bir espri de benden: Yeni yapılmış resme ne denir?
Cemre: Ne denir Atilla Bey?
Atilla Bey: Nevresim denir. -kahkaha-
Cemre: Masalarda hangi örtü kullanılmaz?
Atilla Bey şaşkın: Hangi örtü?
Cemre: Bitki örtüsü. -kahkaha-
Ceren: Hayırlı olsun Atilla Bey araba almışsın.
Atilla Bey: Evet aldım.
Ceren: Neden Araba aldın? Kendine alsaydın ya. -kahkaha-
Atilla Bey sinirlenir: Çabuk gidin buradan. İddianameyi tamamlamam lazım. Çabuk- kapıyı gösterir- bakın kapı orada lütfen Hanımlar gider misiniz lütfen?
Cemre: Bizde burada olmaktan çok menunduk sanki, der ve çıkarlar, Atilla Bey yaptığı işe tekrar yoğunlaşır.
İSMAİL MALATYA