Felaketi yaşamış,görmüş kadar oldum. Bazı kimselerin doymak bilmez hırsı, bazılarının binlerce insan hayatını söndüren sorumsuzluğu, devlet makamlarını babasının çiftliği gibi idare edenlerin cesareti ne acılara sebep olmuştur? Tahayyül etmek bile zor.
Değerli mesai arkadaşım Süleyman Uysal, bugün dört gün boyunca AFAD bünyesinde katıldığı kurtarma çalışmalarını anlattı:

Önceden AFAD kurslarına katılmış olmamdan dolayı beni de davet ettiler,gittim.
Hatay’a verdiler bizi. Enkaz ekibinde 12 kişiydik,çoğu asker. Şehir yok olmuş,her dört binadan üçü veya fazlası yıkılmış. Etrafta yoğun ceset,tuvalet kokusu var. Hava soğuk,çaresizlik diz boyu...Ekip önce canlı olup olmadığını araştırdı.Canli olmadığından emin olunca kepçe binaya daldı.Belli mesafeden sonra biz devreye girdik.İnsanın ölüsü de değerli.Dikkatle kazıp ilerledik.Bir binada çalışmamız iki buçuk saat falan sürüyordu.

Bir depremzede 35 milyonluk iş yerinin ve 3 milyonluk arabasının yok olduğunu ve bunların umurunda olmadığını,ama oğlunun kurtulmasını umduğunu söyledi.Maalesef oğlunun da cesedini bulduk. Yıkıldı adam.

Artçı riski vardı, durmadan çalıştık 21 ceset çıkarmışız.Allah rahmet etsin. Kimi yıkılan kolon altında başı ezilmiş, kiminin kolu bacağı kopmuş.Kimisi kulağında telefonla kalakalmış.

Ne hayatlarımızın ne mal mülkün önemi var. Her an bunları kaybedecek gibi hazır olmaktan başka bir alternatifimiz olmadığını anladık. Rabbimiz hepimizi böyle afetlerden korusun! Amin.