- 334 Okunma
- 2 Yorum
- 1 Beğeni
Nurcuların cenneti 'garanti' mi?
![Nurcuların cenneti 'garanti' mi?](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/resimli_yazi/buyuk/218421.jpg)
Yalçın Sayın, Babam Cemil Meriç’e dahledilmiş hatıratında, Meriç merhumun komada yatarken birden gözlerini açıp kendisine "Proses kelimesini Kerim Sâdi nasıl kullanıyor?" diye sorduğunu aktarır. Devamında da der ki: "(...) Kanama geçirmiş bir beyin, ama çok büyük bir elektrik akımı gibi, sağlığını-sıhhatini düşünmüyor. Kelimelere sadakatinden dolayı ’proses’e en uygun karşılığın ne olduğunu, Kerim Sâdi Bey’in ona nasıl bir karşılık bulduğunu, soruyor." Nörolojinin böylesi olaylara dair bir izahını, yakınlarda okuduğum Deli Doktorları’nda, Dr. Jeffrey A. Lieberman şöyle açıklıyordu: "Amigdala-prefrontal korteks-hipokampus sisteminizin birincil varlık sebebi ’deneyimlerinizden ders çıkarabilmenizi’ ve ’gelecekte karşılaşabileceğiniz benzer koşullarda’ tepki verme yetinizi iyileştirmenizi sağlamaktır. Bir dahaki sefere ormanda ayıyla karşılaştığınızda, olayın ilk karşılaşma deneyiminize benzerliği sizi çabucak/otomatikman tepki vermeye sevkedecektir."
"Nasıl yaşarsanız öyle ölürsünüz!" hadis-i şerifinin bir hikmeti de buradan bize gözkırpmaktadır belki, arkadaşım. Yani ’üzerine yaşanılan’ neyse ölüm anını da ’o doldurmakta’dır. Geriye dönüp bizi o bulmaktadır. Çünkü, tecrübeler üzerinden beyne (veya beyin üzerinden kalbe/ruha) gönderilen mesajlar, hafızadan başka yerlerde de hıfzedilmekte, itinayla saklanmaktadır. (Ruha kaydedilense zaman kaydından büsbütün kurtulur.) Özellikle, yüzeydeki aklın devredışı kaldığı şok anlarında, alttaki bu yazılar daha okunur bir hale gelmektedir. (İçeride nice zamandır biriktirilen nihayet dışarıya taşmaktadır.) Öyle ki, nefes alırken her neye olursa olsun gösterilen sadakat, ölüm anında "İşte buradayım!" deyip sırrını açığa vurur. Nümuneleri de oldukça çoktur.
Mürşidimin, "Sadakat ve kanaatle Risale-i Nur dairesine giren ’imanla kabre gireceğine’ gayet kuvvetli senetler var..." nevinden ifadelerini de bu zeminde kavrarım ben, arkadaşım. Yani onu ’garanti’ şeklinde ele almam. ’Asabiyet’ ekseninde yorumlamam. Ya? ’Ümit’ olarak yaklaşırım. ’Sadakat’ sonucu olarak görürüm. Şöyle bir misalle de yaklaşımımı açabilirim sana: Nasıl bir alanın öğrencisi, derslerini sadakatle takip etmekle, aldığı derslere sadakatle çalışmakla, yani kendisine tanınan ’hazırlık sürecini’ buna sarfetmekle, buna yoğunlaşmakla, emekle ’sınavda muvaffak olma ümidini’ elde eder. Kim onu görse "Bu çocuk imtihanı verir inşaallah!" der. Aynen öyle de, bir nur talebesi, ehl-i sünnet dairesinde akaid-i imaniye üzerine çalıştığı için, hayatını yoğunlukla İslamî manalar doldurduğu için, umulur/beklenir ki, kabre imanla girer. O sınavı muvaffakiyetle atlatır. Yoksa kimse ’papazdan cennet arsası satın almış gibi’ bakamaz bu meseleye. Hiçbir nur talebesi öyle yap(a)maz. Akıbetin ne olacağı hiç belli olmaz. Akıbet ancak ümit beslenendir. (Karşısında da dengesini sağlayacak bir endişe çekilebilir.) Bu işin asabiyetle ilgisi yoktur. Gayretle ilgisi vardır. Dersini çalışan çocuk elbet sınavdan başarılı olmayı ümit eder.
Japon fizikçi Michio Kaku da, Paralel Dünyalar’ında, sık yapılan işlerin ’benzerlerinin yapılmasını kolaylaştıracak’ nörolojik yollar inşa ettiğini söyler beyinde. (Biz buna ’meleke kesbetmek’ diyoruz.) Hatta ’bisiklet sürmek’ misalini kullanır izah ederken. Malumunuz, bisiklet sürmek, ilk günlerinde zor yapılan bir iştir. Sürücüler titrer, düşer, sarsılır. (Ben hâlâ süremiyorum mesela.) Ancak tekrar edildikçe kolaylaşır. Çünkü beyinde bisiklet sürmek için yapılacak işler nizama sokulur. Karla kaplanmış bir arsada yürümek gibidir bu. Yürüdükçe yol daha bir yürünesi olur. İnsanların sıkça kullandığı hatlar belirgin şekilde ortaya çıkar. Öncekilerin açtığı yolu takip etmek sonrakini hızlandırır. Cenab-ı Hakkın bu kanunu iman dairesinde de işletmesinden daha normal ne olabilir? Fakat, bize düşen, kendimizi emniyette sanmak değildir. Aksine sınava daha çok çalışmaktır. Bâtınımızda daha çok hakikat biriktirmektir. Şok anında dışa vuracak içimizi ehl-i sünnet itikadıyla doldurmaktır. O zaman ümidimize verilebilecek bir paye olur. Eğer bu yönde bir mesaimiz yoksa, kusura bakılmasın, kendisine bir isim takmakla kimse geçiş bileti temin edemez. Orada varlığın yasası değişiktir: "Vücudunda adem, ademinde vücudu vardır."
YORUMLAR
![avatar](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/35897_p2ubx7cf8f.jpg)
Dünyayı cennete çevirecek amellere sarılmak, varlıklara fayda katıp hayatlarını kolaylaştırmak, iki dünya için de çalışmak. Kısaca erdem sahibi olmak ve ibadetleri yapmak.
Söyleyince kolay gibi ama zorlu nefs mücadelesi gerekiyor.
Günümüz tarikatları maddi kazanımlar için rant kapısı haline evrildi. Edep ve erdem konusunda sınıfta kalıyorlar.
Çok bilinen bir tarikat üyesi videoda anlatıyor; ''Namazda karınız aklına gelip namazı sakatlayacağınıza, önce ilişki kur, sonra namaz kılarsın'' Diyor. (İlişki kur kısmını benim gibi yumuşatmıyor da ben yazamıyorum yani o kadar açık)
Normal bir Müslüman insan dahi bu kadarcık bir nefs terbiyesini yapabilirken, tarikat üyesi diye tanınmış kişiler bunu başaramıyorsa içinde bulundukları bu ortam işe yaramıyor, onları terbiye edemiyor demek. Çünkü mecradan saptırdılar, rant kapısı haline getirdiler, siyasi ve maddi bir güç olarak devam ediyorlar. Sadece kadın konulu konuşmalar yapıyorlar, huri vaat ederek cennet pazarlıyorlar erkeklere, nüfusun yarısı kadınları ve dolayısı ile çocuklarını görmezden gelen bir yaklaşım.
İnşallah bir gün içlerinden birileri bu gidişatı görür ve yeniden dizayn ederler izledikleri yolları. Çünkü bence ihtiyaç var, mutlaka bir düzene girmeli.
Konu çok detaylı, kısaca bu kadar katkı yapmak istedim
![belkibirharfimben](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/209973.gif)