Yanlış kapılar zorlanıyor kimi zaman.
Köklerine inip ağızdaki kündeli lafların, dörtnala koşan bahanelerin, koygun tadı seziliyor dillerde.
Cenge çıkan zihnin labirentlerinden işitilen öfke mayalı nidalar es geçilip, gözlerden çıkan bal kokulu, su şırıltılı sedalara kulak kabartılıyor.
Kınnapa dolanmış fakir göğüsler ağır aksakken, zengin azade göğüsler seğirterek gidiyor kapıların şaşalı eşiklerine.
Demem o ki:
Pergelleri açan cesur yürek sen,
toprak diplerini eşelercesine geriye çekilen tabansız yürek ben.
Zorlama.
Kınından çıkmıştır bir kere kılıcın sivri ucu. Aşamazsın yüreğinden yüreği alınmış kelimeleri. Kazıyamazsın pular gibi hüznü, içinin sabırla sıvanmış duvarlarından.
Karnı aç öfkeler yutmuştur doymamış gönülleri.
Hızla akan zaman ayrılığa binbir ışık hüzmesi tutmuştur.
Çatısı kurulmuştur gitmelerin.
İmkânların gözcüsü men edilmiştir görevinden.
Dizleri kanamıştır, salıncakları boş kalmıştır kuramadığın cümlelerinin.
İçine daldığın ırmakların sığ sularında boğulmuştur iki dudak arasından dökülen imgelerin.
Kurulayamazsın sesi kısılmış türkülerini.
İçinden dahi esenlikle söyleyemezsin.
Çekilip kıvrılırlar bir köşesine boğazlanan heveslerinin.
Toprakla çalkalanan ellerinin, toprağa dikili gözlerinin, ikiye parsellenip iki yolcu barındıran yüreğinin, katettiğin sözlerinin celladı yine kalbi delen sözler olur.
Kıssadan hisse şudur ki:
Seni aşanlar olur da, sen seni bir arpa boyu aşamazsın !

Eylül Ak