Okyanusta ölmezde insan gider bir kaşık sevdada boğulur . Ne güzel bir sözmüş bu. Ünlü şair Cemal Süreya ‘ nın unutulmaz günümüze kadar demir atmış bir cümlesidir .

Aslında büyüklerimizden bunun ne demek istediğini anlamadan binlerce kez duymuşumdur. Çocukluğumdan beri kulağıma uyumamı sağlayan masallarda hep ben varmışım. Hep bunu dinlemişim. Beni anlatıp durmuş her masal , nergiz kokan bir şiirin içindeki gibi. Gitmekle gidemiyor ki insan . Nereye giderse gitsin yanında götürüyor götürebildiği kadar . Nergis kokusunu kokluyor. Acının ince kırıntısını her hücresinde hissediyor. Nasıl gidilir ,nereye gidilir. Giderken hırpalanmış eski bir bavulu yanında taşırsın ,bunu da farkında olmadan.
Gönlün kalır ,aklın kalır. gölgen kalır . Beni anlamak istiyorsan gölgene bak . Vardır onda bir anı bakmayı bilirsen eğer.

Sevdalar ağır yaralar bırakır insanda. Bir yerden düşersin gider pansuman yaptırırsın. Organların arıza alır ameliyat olursun . Yürek yarasının kalıntıları büyük oluyor . Bir kaşık sevda gibi görünse de yeri geldiğinde düğüm gibi boğazını sıkar durur. Zaman bile geç harcar sevda yaralarını . Yaşlı bir nine veya amca olduğunda anısı dudak uçlarına gelir ve gider ,anlatılmayı bekleyen ,torunlara çocuk masalları gibi. Anlatmak istesende anlatmakta güçlük çekersin . Kelimeler ,cümleler birbirine dolaşır. Anlaşılmamaktan da çekinirsin. Bazı insanlar senin sevdana empati duyar mı? Günümüz insanları sevgiyi nasıl anlıyor yaşıyor . Çoğu insan teknolojinin getirdiği oyuncaklarda kayboluyor. Maddiyatlara , kullanılan araç gereçlere mutlu olmayı bağlıyor. Sevda uğramış mı bu tozlu yollara düşünmek lazım . Sevmekte öyle kapı aralığında beklemekle gelen bir şey değil. Sevdalara tutulmakta tanımakta kendi benliğinin içini görmek ve sevmekten geçer .

Okyanoslar kadar büyük hayatın zorlukları şu günümüz dünyasında ,aşkı sevdayı düşünecek vakit var mı? Gelse de bir kaşık sevda da boğulsak olmaz mı?