Bu yurdun delikanlıları kendini sevdiği için suçlandılar çünkü suçlayanların kendini sevme gibi bir şansları yoktu.. Daha doğrusu insan içinde kendini sevecek yüzleri yoktu.. Diğer bir yandan o delikanlıların kendini sevmeye sebepleri yoktu olamazdı.. Külliyen yalan, safsata, koca bir fiyasko, hatta skandaldı! Ha! Kendini sevecekmiş! İyi insanlar, çoğunlukla mangal yürekli dlelikanlılarımız, konu değiştirmeye çalışanların hep malzemesi oldular.. Evet konu olmak istemiyorlardı, çünkü konu nasıl da bir pislik olduklarıydı ve ortada duran konuyu yakışıklı delikanlılara çekmek işlerine geliyordu.. Çünkü konu konuyu açacak ve hataları ortaya dökülecekti. İşte tam da bu yüzden düşünmeyi sevmediler, bir yandan da düşünmek zor geliyordu çünkü akılları kıttı.. Daha zeki bir başka insana katlanamıyorlardı ve derhal engellenip yok edilmeliydiler o zeki insanlar.. Kendilerini hep ötekiyle kıyaslayanlar sayesinde bu dünya cehennem oldu.. bu koca bir lanet!
Biliyorlardı, o çocuklar aşıktı.. Kıskandılar..