İnsanın ne olduğu,ne olmadığı sorusu çözülmeyen bir problemdir.Eskiden,günümüze kadar herkes birşeyler söyledi.Ama muamması çözülemedi.

Kâh herşeyin en üstünü,her varlığın ona itaatkar olduğu söylendi.Kâh sadece konuşan bir hayvan olduğu söylendi.

Şunu söylemeliyim ki insan bir hayvan olamaz.Çünkü hayvanda akıl yoktur,belirli birtakım fıtri duygular vardır.Onların gerekliliğini yapar ve yaptıklarından acı duymaz.Irade,kendine hakim olma gibi özelikleri yoktur.Bu yüzden hayvanlar kendinde olmayan birşey için üzülmez.

İnsanda sonsuz yetenekler vardır.Akıl,kalp,his,irade...

Bütün canlılar fıtri duygularını kullandığı için hiçbir sorun yaşamazlar.Sorunlu tek canlı insan.Demek ki kendinde olan özelikleri kullanmadıgı için.

Bunu çözemeyen yada çözmek istemeyenler,Bu özelliklerimizi uyusturmakta buldular.Bir insanın en güzel en hasas,gençlik zamanında sadece materyalist hedefler konuluyor.Daha kendini tanımayan,keşfetmekten gençlere,yeni evrenler keşfetmekten,doğayı iliklerine kadar araştırma,bilme,parasal hedefler konuluyor Bunlar olmamalı demiyorum.Ama asıl evren içimizde önce onu keşfetmeliyiz.Eger materyaller insanin gerçek ve fıtrı amacı olsaydı insan doğduğunda onu materyallerle büyütürdük.Oysa yapılan araştırmalar manevi destek görmeyen bireylerin umutsuz,intihara meyilli olduklarını gösteriyor.

Evren anlamını insanla kazanır.Evrendeki sonsuz varlıklar,yaptıkları iş ne kadar büyük olsa da yaptıklarının farkında değildirler.Bunun farkında olan,mana veren insandır.Önce insan kendi manasını anlamalı.

Toparlamak gerekirse,Insan kendi özeliklerini kullanmadığı,tanımadığı sürece bir hayvan yada başka birşey olamaz. olamaz.Her önüne çıkana avunan,kendini avutmak için insanlıktan ödün veren,mutsuz,garip,tehlikeli bir yaratık olur.