Kendimizi kanıtlamaya çalışırken kendimizi kaybetmişiz. Boş bakan gözlerimiz hep; ilgisiz, sevgisiz kaldığımız yere takılır kalır. Ne arıyoruz ki acaba? Nedendir bilinmez ama belki de bu, var olma çabasının ardındaki yok olma korkusudur. Sevgisizliğin ardından gelen o hissizlik, en büyük korkumuzdur: Sevgiye aç olmak...
Faili meçhul her cinayetin birer katiliyiz her birimiz. Masumiyeti ortadan kaldırmak adına attığımız her adım, bizi cinayete götürdü. Küçücük sevgi tohumlarını çürüterek başladık; birbirimizden esirgediğimiz hisler... Son kalan sevgi kırıntılarını bulup genetikleriyle oynamayı başardık. Artık ne yaparsak yapalım, hepimiz kendi içinde mahkum olan birer varlık olduk.
İnsanlar aciz varlıklar... Hep bir başkasında var olmaya çalışan, kendi içinde yok oluşa mahkum olan, kendi ruhunun derinliklerinde kaybolmuş birer gölge sadece. Var olma çabamız belki de bundandır; var olabilmek için yok olan birer VARLIK..."