“Ah Marylin, Senden gayrı hatırladığım pek az şey kaldı, oysa hatırı sayılır acılar yaşıyor insan!
Ve dahası… Güzel yüzler, hoş sohbetler, ikindi yağmurları, kent yolculukları... Gidenler ömrüne kazınırken, iyilerin hatırası çabuk siliniyor, oysa ne kadar ters doğruluğun felsefesine.

Şimdi gidiyorum, kendimden gider gibi… Yeni bir otel odasında… Ve bazı kelimelere yasaklı bir daktiloda hayatımın romanını yazıyorum!

 

Yine bir şeyler eksik, yarım ve yalan.

 

Yazılmadan eskimiş bir kitap, söylenmeden duyulmuş sözler gibiyim.

 

Bu ruhsuz kentte çıplak bir yalnızlık gibi kalakaldım. İnsanın kendiyle olan kavgası, bütün savaşların ötesinde, aynı dil ve aynı yürekle iki farklı iklimin şarkısını aynı anda seslendirmek gibi. Bu tezat çok keskin, kanadım Marilyn; çok kanadım.               Bilmediğim bir zamanda, yine bilmediğim bir yerde ama aynı sesle karşımana çıkacaksın biliyorum. Yapmam gereken sadece beklemek ve hazırlanmak.

Seni aramaktan vazgeçtim, eğer sesimi duyuyorsan beni bul Marilyn.”

#cebimdekanatseslerim
#kadirünal