Çubuk çayı neredeyse Çavundur köyüne değin görünüyor. Güneşin altında gümüş renginde uzayıp gidiyor Ankara’ya doğru ince kıvrımlarla. Dört katlı apartmanla aralarında yol ve bir bahçeler var; meyve ağaçları ve söğütlerle. Öylesine yakın Çubuk bahçeleri buradan. Atlayıversen sanki Çayın üstündeki yoldasın. İki yüz, beş yüz metre yürüsen bahçeye
bostanlara ulaşırsın. Elini ileriye doğru uzatsan millet bahçesi elinin ucunda. Başını kaldırsan koca kavaklarla burun buruna gelirsin. Millet bahçesinin servi kavakları bahar esintisinde ciğerlerimize temiz hava doldurur. Doğanın güzelliğini görebilirsen için kıvançla dolar, yalanlara karşı yüreğinde çiçeklerden bir kale örülür ki, balyoz indirseler ezilmeyen çiçekler.
Yükseklerden çiçekler pek seçilmez. Uzayıp giden gökyüzü dümdüzdür. Ağaçlar daha bir güzeldir. Yollar küçülür, insanlar küçülür, köpekler de küçülür. Yukarıdan bakan güven içinde bulur kendini. Başı beyaz bulutlara değer gibidir.
Yüreği pespembedir.
İnsanı yüksekten insan indirir yine. Kadın pembelik içinde iri beyaz ellerine baktı. Güneşte iyice ısınmıştı. Başı nerdeyse pişmişti. Yüzü güneşin karşısında yanmış, kırmızılığı üstüne bir kırmızılık daha eklenmişti. Kocası aşağıdan sesleniyordu, duymadı. Adam sinir içinde yeniden bağırdı:
" Gııız! N’apıyon orda? Çantayı uzat çantayı!
" Vaa! Sen miydin? Valla duymadım gıı!
Gövdesinin ağırlığına aldırmadan balkonun girişindeki naylon çantayı bir çırpıda alıp aşağıya uzattı. Naylon çantayla
birlikte aşağılara inmişti. Buzlu koca sesi gerçek. Sonsuza uzanan gökyüzünden indirivermişti. Her zaman böyle sürerdi oyun. Ne zaman güven duymaya başlasa, biraz büyüse, kocası alır indirirdi yere.
Olağanlık başladı. Aşağıda yürüyen insanlar büyüdüler birden. Kimileri devleşti gözünde, kimisini ise isteyerek küçülttü. En sık gidip geldiği komşusunu gördü. Ondan önce seslendi:

" N’o gız, selâm sabah itmeden?

" Şimdi sesleneceğdim ben de.

Kadının kocasına döndü yarım gülümsemeyle:

" Karı koca böyle ne iş görüyonuz?

" Gördüğün gibi, ekmek- mekmek.

Yukarıya bakar komşu kadın:

" N’apıyonuz Fatoş? Bu sıralar hiç görünmüyonuz.

" Allah canını almasın emi! Daha giçen gün sizdeydim. Siz niye gelmiyosunuz ey?

" Amaan hiç sorma!

" Ne oldu gıı?

Konuşmalar böyle sürer gider. Balkondaki kadının ayakları yerdedir. Zaten yere çakılı insanlar ne denli yükseklere çıkabilir ki?

Gururla bakar, az önce silip süpürdüğü eve. Camlar pırıl pırıl, televizyon, masa öyle.. Desenli tül perdeyi okşayarak düzeltir. Yumuşaklığı içine bir ezgi değin siner. Mahaledeki kızlara orlondan ördürdüğü minik şapka süsleri düzeltir.
Geniş mutfağına girer. Kocasının aşağıdan verdiği ekmekleri yerine koyar, örter dolabı. Bir bu dolaptır eski evini anımsatan. Börtü böcekten kurtulmuştur. Pencereyi biraz açık bırakınca sokak kedileri dolmaz mutfağa. Mutfağın örtü örtülebilecek her yanını orlondan örme dantellerle süslemiştir. Birinin ucu kıvrılsa hemen düzeltir. Mutfak kirlenmesin diye bulaşıkları bile eski alışkanlıkla balkonda yıkar.
Balkona çıkınca yatak odasındaki çiçeklerini görür. Yeni yıl çiçeği, oğlan güzeli çeşit çeşit açmış, açacak çiçekler.
Çiçekler kadınlara benzer. İyi bir el değmişse, daha bir güzelleşir, daha çiçeklelerle donanırlar. Çiçeklere çocuk gibi bakar kadın; incitmeden yıkar yapraklarını. Budanacakları korkarak keser. En cahil kadındır bu.
Kırkına yaklaşmasına rağmen yüzü dümdüzdür. Çürük ön dişleriyle çıtırdatır sakızını. Dördüncü kattaki balkonundan çırpar örtüyü yeşil armut dallarının, eski evinin üstüne üstüne. Eltisini pencerede görünce sakız çiğnemesi kıvrar, patlatır sakızı.
Kimsenin arkasından kötülüğüne konuşmaz gerçekte. Ne konuşacak başka komşularıyla. Biraz ezginliğini unutması gerek. Biraz sakız patlatarak, biraz konuşarak..

19. 11. 1981 / Nazik Gülünay