Yıllar önceydi. Dayımın evine ziyarete gitmiştim. Alt kattaki kiracılarıyla sorun yaşıyorlardı. Bekâr bir genç oturuyordu. Adam ne ev kirasını, ne elektrik ve ne de su paralarını ödüyordu.

Dayım artık bıkmıştı. Bir an önce, kiraları da elektiriği de suyu da ödemeden çıksın istiyordu.

Genç adamın ağabeyi destek için gelmişti. Bir üniversitede memur imiş. Bilgiç bilgiç de konuşuyor, lafı eveleyip geveleyip duruyordu. Niyetleri belliydi: Hiçbir şey ödemeden ellerini kollarını sallayarak gitmekti. Gittiler de…

Dayımın “Sizden hiçbir şey istemiyorum. Evimi derhal boşaltın” demesi üzerine alacağını almış oldu ve bize “Aptallığınıza doymayın” diyerek evi boşaltıp gittiler.

Evet biz maddeten aptal durumuna düştük. İnsanlar birbirlerini sürekli aldatıyorlar. Ne yapalım? Aldananlar kafilesine bir de biz katılmış olduk.

Ama madalyonun diğer tarafı öyle değil.

Adamlar bizi aldatınca başları göğe ermedi.

Belki de bu utanç verici hareketlerini, bir marifetmiş gibi, başkalarına ballandıra ballandıra, anlatmışlardır. Anlatsınlar. Hiç önemli değil. Ama bizim ruhumuz bile duymadı. Kimse gelip “amma da aptallık etmişsiniz demedi.” Biz unuttuk gittik.

Ama Allah bunu unutmaz.

O’nun Kirâmen Kâtibin melekleri yazmamazlık etmez.

Bu, ahirette muhakkak karşılarına çıkarılacak: “Gelin hesap verin bakalım” denecek. “Aptal kimmiş gelin görün” denip suratlarına ayna tutulacak.

Aldatan aptaldır. Aldatan aptaldır. Aldatan aptaldır.

Onlar bir şey kazanmadılar.

Sadece Cehenneme ateş aldılar.

Aldatan ….