NEFİS TERBİYESİ
Kapılmışım giderim,
Busbulanık bir sele!
Azgın nefsi defettim
Hırçın esen bir yele!

Uzun yıllar gönlümdeki elem çeşmesi dinmez. Şu azmış nefsim taştan taşa çalar beni! Ey nefsim,nedir senin elinden bunca çektiğim? Rüzgar önünde uçan toz zerresi gibi sürükleyip götürürsün beni istediğin yere! Ete,kemiğe bürümmü-şüm,bir iskelet diye görünmüşüm,azmış nefsimin peşinde bilmem ki ne diye ömrüm boyu sürünmüşüm…

Azgın nefis,yürürken,otururken,konuşurken,düşünürken, ibadet ederken her anımda,hep yanımda sen varsın. Ey nef-sim şu içim de bir sen,bir de başka ben var! İki ben birbiriyle kavga eder durur! Azgın nefsim,sen öyle bir nefissin ki,tatlı olan her bir söze kanarsın, hep içten içe yanarsın! Ey nefsim,sen bir çift ela göze,manalı bir bakışa,güzel söze kanarsın!..

Azgın nefsim,sen insanı bir tutam güle hayran edersin! İstediğin her şey için insanı yer bitirirsin! Kendi arzun için huzu-ru mu bozarsın! Şu başıma bin bir türlü belalar açarsın! Sonrasın da beni terk edip kaçarsın!..

Azgın nefsim,taşan fışkıran,coşan sular gibisin! Gürültü yapan çağlayanlar gibi yüksek dağlardan,kayalardan akar gider-
sin! Azmış o nefsim,kimi zaman coşkun,kimi zaman durgun,bazı anlar sesiz, sedasız ummanlara,deryalara akarsın!..

Bilirim ki, insanın en büyük düşmanı azgın nefsidir. Nefsini terbiye edenler kemale ermiş kişidir. Yüce Rabbimiz,nefis denen o şeyi biz insanlara vermiş,bizi bununla imtihan ediyor!..

İnsanların dünyasını ve ahreti kazanması nefis terbiyesinden geçmektedir.Günümüzde dünyasında bunu başarmak ol- dukça zor bir iştir. Nefsini terbiye eden saadete ve selamete kavuşur.Nefsini terbiye edemeyenler küfrün bataklığında boğulur…

İki Cihan Peygamberimiz Muhammed Mustafa Bedir,Uhut ve Mekke’nin fethinden sonra ashabına hitaben şöyle demiş:
-Ey ashabım,savaşlar biti,şimdi sıra büyük cihada geldi!..
-Ey Allah’ın resulü,büyü cihad nedir ki?..
-Büyük cihad,insanın kendi nefsiyle savaşmasıdır!..
Yüce nebi,nefis mücadelesinden bahsederek bizleri ikaz etmektedir…

NAZIM TAŞTAN