Ruhun bahar olunca, göl gibi berrak olur gülüşün.
 
Şimdi sana duyamadıklarını anlatsam, bir bilmeceyi çözmeye hevesli olan tutkunu kaybetmiş olursun.
 
Biçimlendirmek değil amacım, nereden eserse essin rüzgârın, dalgaların özgürce kıyıya vuruşunu kim durdurabilir?
 
Kim gem vurabilir gözlerine, kim kafesleyebilir sayısız arzularını, kim soluğuna engel olabilir?
 
Sessizliğine yaslandıysan, seni kamçılayan kavgalarında yere düşmekten korkma!
 
Hayat yüreğinde karları eritecek, sevginin tek talibidir.
 
Kapını her gün çalan sabahın şebneminde açılır gün tazeliği…
 
İnsanların mutsuz yüz ifadelerine bakma, bahar; onlara kapıyı açmadan kapatır.

Kendini değerli hissetmek için her sabah beklediğin birkaç güzel sözcüğü kendi kendine söyle. Çayırlara, denizlere gökyüzüne uçur düşlerini hayallerini…

Sessizliğini, şükrünle boz. Âziz diye tabir ettiğin sevgiliyi aramaya gerek duymadan gönül sofrasında dirhem ol.
 
Kendi ışığından mahrum bırakma kendini. Yaşamak düzeneğinde soluğunla beraber keşfetmen gereken arzuların, arşınlayacağın umudun var.
 
Ve unutma! Orman kendiliğinden oluşmaz, tohumlardan akan özsuyunda rahminde gebe kalır.

Bırak açıversin gönülde badem çiçekleri.


Ümmühan YILDIZ