‘Belki bir gün düşüncesiyle geçen ömrümüzde daha ne kadar belki bir günlere sığınacağımız belli değildir. Hayatın dinamosudur bu düşünce. Hiç düşündünüz mü belki bir günümüz olmasaydı. Umudun adıdır belki bir gün. Umut ise hayatın kaynağı, çıkış noktası, tutunma yeridir. İsterseniz biraz örneklendirelim. Belki bir gün istediğim hayatı yaşarım. Belki bir gün aradığım insanla karşılarım. Belki bir gün dünyanın en mutlu insanı olurum. Belki bir gün yitiklerimin tamamını bulurum. Bu düşüncelerin tamamı hayata dair tutunma yerlerimizin bir köşesi değil midir?
Belki bir günün önünü açarak gelecek zamanlara yaymak mı, yoksa o gün bu gündür mü demek lazım. Gelecek zamanlara kaçmak daha kolaydır. Zaman kazandırır insana cevaplama süresine ek olarak. Şimdi diyebilmek için cesaret ve sorumluluk almak lazım gelir doğal olarak. Biraz hesap dışı bir durumdur. Hesap dışılık risktir, tehlikedir, heyecandır. Zordur hesap dışı hareket etmek. Her sıradan insanın kesinlikle harcı değildir.
Kalıcılıklarını perçinlemiş yaşanmışlıkların temelinde de hesap dışılık ve birazda gözü karalık vardır. Korkular, kaygılar içinde nefes almaya çalışırken, ince eleyip sık dokumalar insanların önündeki en büyük engellerden değil midir? Düşünce bazında kendimizi gerçekleştirme yürekliliğini gösterebilmişsek bunu birazda hesap dışılıkla beslememiz gerekir ki eyleme dökebilme şansını yakalayabilelim. Belki bir gün başlığımı açıyorum. Üç alt başlık atmışım. Çocukluk yıllarım. İlk gençlik ve gençlik yıllarım. Son olarak da olgunluk çağım demişim. Olgunluk çağımın bitişini üç nokta ile sonlandırmışım. Listemin oldukça kabarık olduğunu görüyorum. Birinci maddeden son maddeye kadar ertelenmişliklerimi sıralamışım. Farkında olduğum halde, değilmişçesine. Çocukluk, ilk gençlik ve gençlik yıllarımın ‘belki bir gün’ maddelerini çizdiğim halde hala listem oldukça kabarık vaziyette. Gariptir; hala da sıralamaya devam ederek listemi kabartıyorum. Trajikomik durumuma nasıl tepki vermem gerektiğini de bilemiyorum. Belki bir günün içine koymaya çalışıyorum, sığmıyor.

Belki bir gün diye diye son güne gittiğimi biliyorum.