🌿BABADAN EVLÂTLARINA MEKTUP🌿

CANIM EVLÂTLARIM

Günün ilk ışıklarıyla aydınlanırken dünya, gökyüzünün o eşsiz güzelliğini seyretmek hayatın “kalıcı huzurunu” verir insana. Odaların köşelerinde anılarımız canlanır, yüreğimiz siyaha bürünür, ağlamaklı oluruz. Dinlediğimiz şarkılar, bizi “çok uzaklara” götürür...

Siz olmayınca yanımda, zaman anlamını yitirir, bedenime sancılar geçer, titrerim! Yüreğimde deli fırtınalar kopar, size ait “sol yanınızı” özler dururum. Ruhum mateme bürünür, yüzüm asık, gülmez olur! Ödüm kopar yokluğunuzun her gününde, “hançerler saplanır” her zerreme, içime işler hasretiniz...

“Hava sizin kokunuzla bütünleşir, zaman sizinle anlam kazanır...”

Bağışlayın beni canım evlâtlarım!.. “İyi bir baba olamadım!” İstediğiniz gibi yaşatamadım! Hep uzak diyarlarda idim. Ekmek parası kazanmak için tüm yüreğimle çalıştım durdum. Emek ettim var gücümle, ama bir türlü sizlere yetemedim. Hiç kabullenmediniz halinizi, sahip olduklarınızın fazlasını istediniz, benim sevgim size yetmedi, istediğiniz huzuru veremedim!.. Ben artık “pes ettim,” bu hayattan göçüp gideceğim, sizden bir parça olduğum için hep mutlu oldu yüreğim...

Kara toprak götürecek beni, siz zahmet edipte gelmeyin yanıma, yormayın kendinizi benim için, bu size “son” vasiyetimdir...

Tomurcuk ellerinizi, soğuk buz gibi yüreğinizi, üşüyen bedeninizi, masum, çaresiz yüzünüzü, sevgiyle çırpınan ruhunuzu, kırılmış kanatlarını yalnızlıklarıyla saran yüreğinizi, ağlayan gözlerini “geceye saklayıp, gündüz gülen” sizleri özleyeceğim...

Şu hileli hayatta; kendinize bir hesap açın, yarınlara dair, geleceği olan, karanlık bir odadan uzak, “umutlu bir hayat seçin” kendinize!..

Bu tozlu kefen sana yakışmadı demeyin! “Rahat uyu deyin yeter!..” Elbet bir gün, aydınlığın yolu bensiz görünür. Size ve hayata elveda canım evlâtlarım...

MEHMET ÖKSÜZ