MURAT CIHAN ÖĞRETMENİME...
Yusuf Yılmaz
Okumak,okuduklarını, yaşadıklarınla ve hayal gücünle bir araya getirerek bir eser ortaya koymak...Bir yazar olarak bundan daha güzel bir şey olabilir mi?
Ve hafızamıza yazılmış olan bu göz nuru emeğimizi okuyucularla paylaşmak,benim için büyük mutluluk.
Mutluluk ne demek?
Sevinmek, sevinçlerimizi, heyecanlarımızı paylaşmak değil
midir?
Yıllarca Anadolu’nun bağrında öğretmenlik yapmış, ağlayanlarla ağlamış,gülenlerle gülmüş,
sofrasında ekmeğini paylaşmış,düğünlerde, yasta, asker uğurlamalarda beraber olmuş...
Tarlada ekin biçen köylülerle bir ağacın gölgesinde oturup sohbet etmiş, ekşi ayranını yudumlamış,dertlerine ortak olmuş.
Çocuklarını okutmak istemeyen,onları tarlada, bağda çalışın, evde bana yadım etsin zihniyetine karşı
" hayır bu çocuklar okuyacak,ebe, hemşire, doktor, mühendis... olacaklar.
Böyle olursa hem sana hemde topluma daha iyi yardımcı olurlar" diyerek onları aydınlatmış, onlara rehber olmuştur.
Bizim insanımızın diğer milletlerde olmayan çok önemli bir özelliği vardır;
Devlet büyüklerine karşı aşırı bir sevgi ve saygı.
Diyelim ki bir kaymakam bir köyü ziyarete gidecek.
Hazırlıklar çok önceden başlar.
Hele Anadolu’da bir köydeyse bu ziyaret, davul- zurna eşliğinde bir düğün havasında olur karşılama.
Ben bunu yaşadım.
Sanki bayram vardı o gün kaymakam köye geldiğinde.
Değerli öğretmenim Murat Cihan, kaleme aldığı eserinden bir bölüm okudum. Beni o heyecanlı mutlu yıllara götürdü.
Tamamını okumak için sabırsızlanıyorum.
Değerli öğretmenime sevgi, saygı ve hürmetlerimi arz ediyorum.