Gözlerinde ki toprağı sildi, usulca öptü küçük kızın yanağından. Gözünden bir damla düştü; küçük kızın gözyaşlarına karıştı.

Bu annemdi...

"Hiç bir büyük bana masal okumasın!

Ağlayarak haykırdı. Küçük kız minicik burnunu çekti.

Bir el uzandı titreyerek. Gözyaşlarını kuruladı, yanağını okşadı. Saçlarını sevdi.

Bu babamdı...

Utandı bakamadı küçük kızının gözlerinin içine; başını öne eğdi. Ağladı...

Babalar ağlamazdı ki...

Pamuk prenses acıtmadan taradı saçlarını. İncitmeden. Okşar gibi. Anne gibi.

Papatyalardan taç yapmıştı. Taktı sarı saçlarına. Sarı gözlü; bembeyaz papatyalar. Ne tatlı gülümsüyordu.

Annem gibi...

Şirin baba mezarını kazıyor, yedi cüceler tabutunu süslüyorlardı.

Ölmüştüm...

Ufacık bir tabut. Ön tarafa rengarenk uçan balonlar takıyorlar, tabutun üzerine; ninesinin beyaz örtüsünü dedesinin seccadesini seriyorlardı.

En sevdiklerim...

Her taraf annem gibi kokuyordu. Sahi annem neredeydi?

Çok kalabalıktı mezarlık. Tüm masal kahramanları oradaydı. Ve çizgi filim kahramanları.

Cenaze için gelenlerin arasında hiç büyük insan yoktu. Sadece çocuklar vardı.

Derin bir nefes aldı küçük kız. Artık büyükleri hiç sevmiyordu. Sadece korkuyordu.

Tekrar ağlamaya başladı. Canı çok yanıyordu. Yaşadıklarını unutmak için gözlerini kapattı.

Rüya görmeye devam etti. Çok güzel bir rüyaydı bu. Masal gibiydi.

Polyanna’ nın elinde bir demet kır çiçeği; ağlıyordu. Yüzü çok güzeldi. Anne gibi güzeldi.

Anneme benziyordu...

Küçük kız gözlerine inanamadı. Kötü kalpli kargamel bile ağlıyordu.

Ama böyle masal olmazdı ki. Masallarda çocuklar ağlamazdı.

Ağlıyordum...

Canım yanıyordu. En çok da kalbim acıyordu.

büyüklere saygı küçüklere sevgi
değil miydi
ahdimiz

en çok da
bu ağrıma gidiyordu

vasiyetimdir
dedi
küçük kız

okul çantamı fakir bir çocuğa
verin
uçurtmamı göğe salın

boya kalemlerimi
küçük bir çocuğa verin
bulutları pembeye
çiçekleri sarı mor turuncuya
gökyüzünü
maviye boyasın

ne çok şeyde
hevesim kaldı

yok istemem
alın
dünyanızı
sizin olsun

yok
parada pulda
gözüm

unuttunuz mu
ben
çocuğum

varsa yoksa
masal kitaplarım
varım yoğum
oyuncaklarım

sarı topacım
mantar tabancam
renk renk balonlarım

uzaktan kumandalı arabam
içinde gökkuşağı saklı
ışıl ışıl
misketlerim

pembe renkli
bisikletim
sarı saçlı mavi gözlü
bebeğim

onlar
yanlız kalmasın
benim gibi hiç biri
ağlamasın

sönmesin gözlerinin feri
al yanakları solmasın

hepsini arkadaşlarıma verin
ben oynayamadım
onlar oynasın

toprağıma hiç bir büyük eli
dokunmasın
amcalar
uzak dursun
cansız bedenimden

verin ellerine kazma kürek
küçücük elleriyle

mezarımı
çocuklar
kazsın

tabutuma
dedemin seccadesini örtün

gül ağacı dikin mezarıma
can suyunu babam
döksün

canım anneciğim
yüreğimden
öpsün

...