Yıl 1994 diye hatırlıyorum..Balıkesir ASTIP Teşhis ve Tedavi Merkezindeyim..Muayene odasının kapısı açıldı,içeri 42-43 yaşlarında bir beyefendi girdi..Giyimi özenle seçilmişti ve saç traşı karizmatik bir şekildeydi..Her haliyle güngörmüş biri olduğu belliydi...
O kibarlığı kibarlıkla karşıladım,geçmiş olsun diyerek yerine aldım..Uzun uzun şikayetlerini sorduktan sonra muayene masasına uzandı..Karın muayenesi yaparken Karaciğerde bir kitle elime geldi.Yumurta kadar vardı ve bayağı sertti…İçimden’’ yazık,kanserle uyumlu bunlar ’’diyerek çok üzüldüm..Genç yaştaydı ve çalışkan biri olduğu belliydi...Karnın diğer organlarının muayenesi normaldi..Kan tetkiki ve ultrason istedim…
Tetkik neticeleri gelince Karaciğerde kitle olduğu netleşti.Karaciğer fonksiyon testleride bozulmuştu… İleri tetkik için Bursa yada İzmir’e gitmesi gerektiğini söyleyince;
-İşim çok şuanda gidemem
-Ne iş yapıyorsunuz?
-Mütahidim yeni apartman başladım..O bitince gidebilirim.
-Ne zaman biter?
-8-9 aya bitiririm..
-Çok geç,hemen gitmelisiniz.Hastalığınız önemli ve ertelemeye gelmez…Sağlığınız daha önemli..
Diye konuşarak, birazda korkutarak ikna ettim…
Yaklaşık bir ay sonra aynı hastam elinde ilaçlarla geldi,
-Kemoterapi başladılar,burada takılabilir mi?
İlaçlara baktıktan sonra hemşirehanımı çağırdım,serumları ve ilaçları takmasını söyledim..
İşim azalınca müşahade odasına geçtim,hastayı ve serumlarını kontrol ettim..Bir sıkıntısı yoktu…
-Sahi inşaatlar nasıl gidiyor ?
diye sorunca hiç bir şey söylemedi ama öyle bir bakış attı ki söylemesine zaten gerek kalmamıştı..…
O bakışlarda derin hüzün,bıkkınlık ve kızgınlık vardı..Sanki başka işin gücün yokmu,sana ne yada bana ne inşaattan der gibiydi…Anladım ki inşaat durmuştu..Halbuki bir ay önce inşaat çok önemliydi..
Yıllar geçmiş olsada o bakışlar halen gözlerimin önünde..Çok uğraştım ama bir türlü silemedim..