Muhtar Adayı Kadın

Kadın, muhtar adayı olduğu mahallede seçimi kaybetmiş kendisini evine zor atmıştı gölgede biraz uzsndı
Yerinden kalktı, elini yüzünü yıkadı. Bir sigara yaktı. Yarım saattir lavaboda olan ve hâlâ çıkmayan eşine dışarıdan oy toplamaya gittiginde halkın tavrını anlattı.

— Len herif! Nasıl oldu da bizim oy bu kadar az çıktı? Ben mahalle mahalle dolaştım. Kime oy istemeye gittiysem kadınların hepsi beni kapıda karşılayıp şapır şupur öptü. “Senden iyi muhtar mı bulacağız?” diyerek Bu nasıl oyun, nasıl dümen? Aklım almıyor! Benim hesabıma göre rakibim olan muhtar adayının karısı bile bana haber salmıştı: “Ben bu pis herife ömrümü verdim birde oy vermem, oyum sana,” demişti. O bile verecekti sözde!

Söylendikçe söylendi:

— Bu şerefsizler bana niye böyle yaptı? Adam gibi “Biz sana oy veremeyiz” deselerdi ya! Ben kalkıp başlarına mı çökecektim? Bir ton dayak mı atacaktım yahu? Hepsi kaçmış, herif!

İçerideki lavabodan ses gelmeyince yerinden kalktı. Önünden geçtiği kapıya çat çat vurdu:
— Hey! Sana diyorum heriiiif ! Yoksa sen de mi kaçtın? Niye ses vermiyorsun? Öldün mü yoksa? Konuşsana herif!

Cevap alamayınca evin önündeki patın üstüne, selam verseler çatacak gibi bir vaziyette oturdu.

Tam o sırada bahçenin tahta kapısı vuruldu. “Gel” denmesini bile beklemeden avluya dalan dilenci kadın bağırıyordu:
— Hanım ablaaa! Kimse yok muuu? derken patta oturan kadını gördü.
Dilenci kadın mahcup bir sesle konuştu:
— Abılam, bir hayır ver de gideyim. Çoluk çocuk evde ekmek bekler beni bekler abam.

Kadın direkt sordu:
— Hangi partidensin? Oyunu kime verdin?
Dilenci kadın tereddütsüz cevapladı:
— AKP’liyim abam, oyumu da ona verdim.

Kadın gözlerini dikti:
— Doğruyu söyle bak!
— Vallahi abam, sana yalan mı söyleyeceğim?
Kadın birden öfkeyle bir daha bağırdı:
— Çık dışarı! Ört kapıyı, çık dışarı! Çık, çık!

Dilenci kadın neye uğradığını şaşırdı. O bağırışla ödü koptu. Eli ayağına dolandı. Bir hışımla kendini tahta kapıdan dışarı attı, kapıyı çekip ipini bağladı. Koşar adımlarla uzaklaşırken başı bir an duvarın üzerinden göründü.

Kadın arkasından bütün gücüyle bir kez daha bağırdı:
— Eğer CHP’liyim deseydin sana yüz lira verecektiiiim!
Gürültüyü duyan yan komşu kadın duvardan başını uzattı:
— Ne oldu kız, ne bağırıyorsun? Sesin neredeyse evi başıma yıkacaktı dambaşının külleri evin içine ügündü ! CHP’li olsaydı gerçekten yüz lirayı verecek miydin?
Kadın homurdandı:

— Yok yav, ne yüz lirası ne para vermesi ! CHP’li olmadığına pişman olsun diye dedim...
Hülya Ekşi