Sevgili Şair Hanım,

Bu gece nasıl başlasam bilemiyorum.
Ufkumda daralan bir çizgi görüyorum.
Hüngür hüngür ağlasam dizinde, bilme istiyorum.
Ellerini alsam avuçlarımın arasına, ısıtsam şöyle gür ve ılık bir nefesle, üşümesin istiyorum.
alsam karşıma portreni,
konuşsam,
susma istiyorum.
Saçlarını tarasam, dokunsam, koklasam, duyma istiyorum.
Gözlerinden öpsem, işte öyle bir içli öpsem ki görme istiyorum.
Ne yapsam bilmiyorum.
Aklımdan çıkmıyorsun işte.
Uyku girmiyor gözüme kaç gecedir.
Kaç gecedir seninle konuşamamanın çaresizliğini yaşıyorum.
Ne tuhaf değil mi, insanın insana ihtiyaç duyması..
Oysa ben sana ihtiyaç duymuyordum.
Ben sana meftundum, mecnundum, mecburdum.
Hüzünle karşılık veriyor durgunluğum.
Bir de gece var işin içinde,
Sessizliğini kamçılıyor gece, haykırışımı gömüyor karanlığa.
Bir gelsen keşke, bir konu açsan bana öylesine.
Desem ki günlerden cumadır, ondandır bana gelişi.
Ansızın gelsen, yutkunsam mutluluğumu, içimde kalsa sana dair ne varsa.
Olsak eskisi gibi, eskimeyen anılar biriktirsek seninle.
Yüzyıllardır süren bir yolculuğa çıksak, sonra dursak bir kafede, içsek iki çay.
Ne kaybedebiliriz ki hayatımızdan.
Yada ne eksilir değerli vaktimizden.
Ben desem, sen desem, biz desem.
İşte duruyor orada üç hecelik,
tek dizelik bir şiir.
Sığ limanlara atsak kendimizi, duyursak sesimizi denize.
Bağırsak bir dağın hoyrat eteklerinde.
Uzaktan da olsa, sevemez misin beni.
Uzakta da olsan..
Bulsak kendimizi söğüdün altında.
Gölgesinde, bakışmalarımızı kazıdığımız o ağacın.
Su durur, zaman durmaz yanındayken.
Ben yine de yokluğunu alır bir kavanozda saklarım.
Salkım salkım üzüm ağaçları görürüm.
Sana değindiğim o ilk yerde.
Sen gölgem olursun, gölgesi olursun gecelerimin.
Ben o söğüt dalına konmuş bir serçe gibi, bu dehliz yağmurlarda seni beklerim.
Köşe kapmaca oynar sessizliğin sessizliğimle.
Ben sevmeyi abartmayı, hep sevdim.
Hem de uzaktan..
Ve bilmeni isterim;
O söğüt ağacı, senindir, benimdir, bizimdir..
Canımın içi, can parem ve ebedi kırsalım..