Yazıma başlamadan önce tüm değerli arkadaşlarıma, dostlarıma ve akrabalarıma saygı ve selamlarımı iletiyorum.

Zorlu bir süreçten geçiyoruz.
Ramazan ayına sayılı günler kalan şu günlerde aklıma çocukluk günlerim geldi.
Özellikle Ramazan aylarında aileler, komşular bir araya gelirler; iftarları, sahurları birlikte yapardık. Varımızı yoğumuzu komşularımızla paylaşmak çok güzeldi o zamanlar...
Kim ne pişirirse pişirsin o gün iftarda her aile bir tabak yemeğini diğer komşusuyla paylaşırdı.
Mis gibi yemek kokuları doldururdu mahalle sokaklarını.
Ramazan ayı bereketiyle gelir, bereketiyle giderdi…
Ne güzel günlerdi o günler...
Ne yoksul ayrımı vardı ne de zengin...
Hep birlik ve beraberlik içindeydi komşuluk ilişkilerimiz.
İşte bizler böyle bir nesilden geldik biz.

Belki de unutulmaya yüz tutmuş olan bu alışkanlıklarımızı yeniden kazanmanın tam zamanıdır!...
Ne dersiniz.
Elimizden hiç bir şey gelmiyorsa bile yemeğimizden bir tabağı, ihtiyacı olan komşumuza götürebiliriz.
Ya da yalnız başına yaşayan büyüklerimize bir nebzede olsun yardımda bulunabiliriz.
Alışverişe çıkarken sokağa çıkacak gücü olmayan yaşlı komşularımızın kapılarını çalıp bir ihtiyaçları olup olmadığını sorabiliriz.

Şu kısacık ömrümüzde…
Paylaştığımız kadar varız.

Yeliz Algül
06.04.2020