Corona’nın Düşündürdükleri

Sizi bilmem ama yaklaşık iki ay önce “Corona” kelimesini duyar duymaz maziye gittim, kırk üç yıl öncesini hatırladım, çünkü ben Corona’yla ta 1977’de tanışmıştım. Şimdi diyeceksiniz ki “Virüs bulaştı mı, hastalık kaptın mı, kaptıysan nasıl iyileştin?” Evet, büyük ihtimalle virüs bulaştı, kapıldığım hastalık da hâlâ devam ediyor sanırım. Kısaca anlatayım da siz karar verin.

İstanbul Edebiyat Fakültesi’nde öğrenciyken sınıf arkadaşım İsa Gülal’ın (birkaç yıl önce rahmetli oldu, Allah mekânını cennet eylesin) haber vermesiyle Dergâh Yayınevi’ne gittim. Yayınevinin arşivinde yarım gün çalışacak bir üniversite öğrencisi arıyorlarmış, İsa onlara beni tavsiye etmiş. Bu iş tam bana göreydi, çünkü bitirme tezi hazırlama safhasındaydım ve her gün öğleden sonralarım boştu; yayınevine giderken çok heyecanlıydım. Para kazanacağımdan dolayı değildi bu heyecan. Yayınevinin yazı işleri müdürü, meşhur hikâyeci Mustafa Kutlu’ydu; onunla aynı mekânda çalışmak, hikâye üzerine sohbet etmek hayal dahi edemediğim bir nimetti benim için.

İşte o gün, Mustafa Kutlu’yla tanışıp da Dergâh’ta işe başladığım gün görmüştüm Corona’yı. Mustafa abinin formika masasının tam ortasında duruyordu; allanıp pullanmış dünyalar güzeli bir kız gibiydi.

Corona, evet Simith Corona… Bir daktiloydu bu. Mustafa Kutlu hikâyelerini bu daktiloyla yazarak dergilere gönderiyordu. O yıllarda benim gibi fakir bir üniversiteli gencin daktilo sahibi olması mümkün değildi; Simith Corona gibi bir daktiloyu ancak hayal edebilirdim. Üç beş gün sonra “Mustafa abi, bir hikâye yazdım, temize geçip Hisar dergisine göndermek istiyorum, sen yokken daktiloyu kullanabilir miyim?” diye sorarak izin aldım.

Mustafa Kutlu öğle yemeği için çıkınca oturdum Simit Corona’nın başına, taktım bembeyaz bir kâğıt; “a” nerede, “f” hangi cehennemdeydi, “e” şuralarda olacaktı” derken virüsü kaptım. O gün bugündür daktilo (on yıldır bilgisayar) başındayım.

Siz ne dersiniz, Corona’dan bulaşan bu hastalıktan kurtulabilir miyim?