Türümüzün adı insan ve bunu aynı zamanda iyilik, güzellik, yararlılık gibi kavramları ve davranışları tanımlamakta kullanıyoruz. Yani insan olmak herkesin yapamadığı davranışlarda önem kazanıyor. Kötü, çok kötü olan kişiler için zaten ağır bir söz olarak hayvan deniyor. Ancak, kötü insanlar hayvan ise, hayvanların bile bazen bizden kat ve kat iyi olduklarını görünce ben hayvancıklar diye tanımlıyorum tüm hayvanları. Diğer taraftan zaten bir çeşit hayvan değil miyiz? Diğer türlerin bir kısmıyla, organlarımızın, DNA mızın benzerliğini görmezden gelemeyiz. Bazılarımız buna içerleyebilir ki, birkaç yıl önce, bir arkadaşımız toplumsal hayvanız diye yazmış olmama içerlemişti. Açık aklımızı, alet kullanabilmemizi, düş gücümüzü önemsiyor, göklere çıkarıyoruz ancak, birbirimize ve doğaya verdiğimiz ölçüsüz zararı artık görmemiz gerekir. Bu bir insanlık ayıbı değil, insan olmanın sonucudur. Çünkü burnumuzun ötesini göremeyen, sadece kendini düşünen, içgüdüleriyle ve düş dünyasında yaşayan bir türüz ve bu da bizim üstünlüğümüz olamaz.
Burada, adil olalım demek için, türümüzün zayıf ve güçlü olduğu yönleri yan yana koyup tartmamız gerekir Öyle ahım şahım bir üstünlüğümüz yok sonuç olarak. Evet, bize en yakın olan hayvancıklardan daha akıllı, daha üretici, daha kendini geliştirebilen olabiliriz ancak, şimdiye kadar yaptığımız savaşlar, katliamlar, tecavüzler tüm üstünlüğümüzün zarar getirdiğini gösteriyor. Sadece bilim insanları, düşünürler, sanatçılar ve kendini iyiliğe adayan vicdanlı insanlar sıyrılıyor bu vahşi görüntünün içinden.
O zaman insan olmak için bir yol gerekir. Bu bildiğimiz yollardan başka, daha mantığa dayanan bir yol. Bu yol bilincimizi kullanma yoludur. Bu yola girmek için iyi niyetimiz, isteğimiz olması ön koşuldur. İşte insan olma süreci böyle başlar. Ben zaten insan doğdum değil; ben insan olmak istiyorum; bunun için çalışıyor, çabalıyorum demek gerekir.
’’ Yaşamda en zor görev bir insan yetiştirmektir. En zor hedef insan olabilmektir.

H. Mustafa GÜVENDAĞ / 2019
Foto: HMG /1980