Yaşam; iki kapılı bir ev misalidir. Ağlayarak girdiğin kapıdan ağlatarak çıkarsın.
Kaderinde ne varsa onu yaşarsın. Yaşadıkların bazen güldürür bazen de ağlatır, acılarını içine sindirebildiğince sorun yoktur. Tek çarede budur.
Yaşamak istiyorsan acılarında mutluluğu yaşamasını bileceksin, bunu yaptığında gerçeğe yaklaşırsın. Yapamadığında ise gerçekten uzaklaşırsın. Gerçek olan ise bedenin ve ruhundur.
Bazen öyle bir hayatın içinde olmalısın ki, karşındakine gülüşünle can vermelisin. Ruh beden sende olsa da, can onda olmalıdır.
Görmek istediklerini onun gözüyle, işitmek istediklerini onun kulaklarıyla yapmalısın ki karşındakinin mutluluğuna zarar gelmesin.
Hayat matematik problemine benzer. Problemleri çözmeyi başarmışsan hayatı anlamışsın demektir. Çözemediğin takdirde hayatının içi problemler yumağına döner.
Hayatın içinde ki soruları anlayarak okumak önemlidir. Çözümlerde işlem yeteneğinin yanında mantık da önemlidir. Mantığın kuvvetli olması hatalı sonuçları ortadan kaldırmak için çok önemlidir.
Buraya kadar anlatılanlarda eksiklikler olabilir ama fazlalık yoktur. Hayatın içi aynen bu durumu almış.
İnsanlar arası ilişkilerde bazı kriterler ön plana çıkarıldı. Bu kriterlerdeki azalmalar veya yok olmalar ilişkilerin zayıflaması veya bitmesidir. Hayat da, karşılığı olmayan bir ilişkiden bahsetmek mümkün değildir. Bir ilişki varsa bu arkadaşlık, dostluk vs. ne olursa olsun ilişkide beklenti ve çıkar söz konusudur.
Çoğu buna karşı çıksa da gerçekte olan budur, illaki hepsi böyledir diye de bir şey yok azda olsa tersi durumlarda vardır. Çok nadirde olsa çıkarsız ilişkilere de rastlamak mümkündür.
Eskiden öyle denirdi “ Dostun mu kalmadı cebine bak. Paran kalmamıştır.” diye. Şimdi her konuda durum aynı. Çevrendekiler yok ise senden alacakları bitmiştir demektir. Hayatın içi menfaat çıkar dolmuş. Durum böyle oluncada daha dikkatli çevre oluşturmakta yarar var.
Hz. Mevlana nın bir sözünü anımsatmak isteriz.
“Ey Can; Hiç kimseye hak ettiğinden fazla değer verme; Ya onu kaybedersin ya da kendini mahvedersin.”