VASFİYE ÖĞRETMEN

.

K.Maraş Cumhuriyet Ortaokulunda tanıdım Vasfiye Öğretmeni. Vasfiye Demiroğlu’nu. Almanca öğretmeniydi. Seksenli yılların başında 20 civarında çiçeği burnunda stajyer arkadaşıyla birlikte gelmişlerdi. Onların gelişiyle Cumhuriyet Ortaokulu’nun havası da değişmişti. Genç, enerjik, çiçeği burnunda öğretmendiler.

Vasfiye Demiroğlu aynı dönemde gelen Ahmet Zühtü Özer’le hayatını birleştirdi. Vasfiye Özer oldu.

Vasfiye Özer Öğretmen güler yüzlü bir insandı. Yüzünden tebessüm hiç eksik olmazdı. Tatlı dilli, şefkatliydi. Yardım sever, dost canlısı, kendisiyle barışık. Çok da şakacı, hazır cevap… Hayat doluydu. Pozitif enerjili. Bardağın hep dolu tarafını görendi.

Mehmet Ceran anlatıyor. Cumhuriyet Ortaokulu’nda dışardan bitirme sınavları yapılıyor. Almanca sınav kurulunda Mehmet Ceran da var. Bir itfaiye eri sınav öncesinde diyor ki:

-Almanca’dan geçeyim. Okulu baştan aşağı yıkayacağım. Pırıl pırıl yapacağım.

Sözlü sınav yapılıyor yabancı dil olduğu için. Vasfiye Hanım kurul başkanı. Öyle sorular soruyor ki öğrenci neye uğradığını şaşırıyor. Mehmet Ceran araya giriyor. “Adın ne? Nasılsın? Günaydın, İyi akşamlar vb.” soruları sorup öğrenciyi kurtarıyor. Vallaha ben Mehmet Ceran’ın yalancısıyım.

Daha sonra onlar başka okullara atandı. Biz de Mersin’e geldik. Geçtiğimiz yıl aynı dönemde okul müdürümüz olan Salih Çalıksoy, K.Maraş Cumhuriyet Ortaokulu grubunu kurmuş. Bazı arkadaşlara telefonla ulaşmış. Yıllardan sonra tekrar bir araya geldik. Vasfiye Hanım beni telefonla aradı. Kitaplarımı istedi. Ayrıca Huriye Saraç için de imzalamamı rica etti:

-Huriye Saraç Köy Enstitülü bir öğretmen. Öğretmen Benisa… Ben ona "hala" diyorum. Halam çok sevinecek, dedi.

Kitapları gönderdim. Birkaç gün sonra döndü. Kitapları okuduğunu söyledi. Sosyal medyada tüm yazılarımı okuyup çoğuna yorum yazmayı ihmal etmiyordu.

Ben Facebook sayfasına baktım. Seçtiği bazı sözleri paylaşayım. Onun nasıl birisi olduğunu yansıtacak nitelikte bu sözler:

“Bazı arkadaşlar kardeş gibi değerlidir.”

“Asla pes etme. Mucizeler umudun tükendiği yerde başlar.”

“Dünya hassas kalpler için bir cehennemdir.”

“En zor gününde yanında olanlara en güzel günlerini hediye et. Çünkü vefalı olmak, insan olmanın ilk şartıdır.”

.

Bu güzel insan 5 Ocak’ta aramızdan ayrıldı. Hakk’a yürüdü. İzmir Ekol Hastanesinde ömür defterini kapadı. Rahatsızlığı nedeniyle hastanede iken kızı Meltem Özer şöyle yazmıştı annesinin Facebook’taki sayfasına:

”Herkesin annesi kıymetlidir illa ki... Ama benim annem özel bir kadın. Neden mi ? Herkesin dert ortağıdır, yardımseverdir, iyi bir öğretmendir, 7 den 70’ e herkesin sevdiği, saydığı biridir , iyi bir abladır, mükemmel bir eş ve annedir, neşeli , hayattan keyif alan insanları güldürmeyi onlara derman olmayı başaran bir kadındır.

Şimdi tek ihtiyacı olan şey bu zamana kadar hayatına dokunduğu herkesin ona güzel enerji göndermesi. İnanın göndereceğiniz her enerji için o size teşekkür ediyor olacak. Dedim ya yüreği sevgiyle dolu özel bir kadın benim annem.”

Vasfiye Öğretmen’in bu zamansız vedası bizi çok üzdü. Lakin ne çare? Elden bir şey gelmiyor. Öğrencisi Özlem Sarıhan onun ardından duygularını bakınız nasıl anlatmış?

“Öğretmenim canım benim, canım benim diye koşup sarmaşırdık ya hep. Bir öğrencinin en büyük şansıydın Canım Vasfiş’im. İyi ki tanıdım o güzel yüreğini, iyi ki o güzelim yıllar, o unutulmaz anlar var ardımızda. İyi ki sımsıkı sarıldım sana, iyi ki öptüm bal yanaklarından. Daha önce hiç yaşamadığım bir sızı kalbime saplandı duyduğum andan beri, böyle özlemek meğer ne zormuş ışıklar içinde uyu Meleğim.”

Vasfiye Özer Öğretmen sonsuzluk uykusunu uyuyor şimdi Menemen Maltepe köyünde. Işıklar içerisinde uyusun. Üzerine yıldızlar yağsın.

Durağı cennet olur inşallah!