öğretim üyesiymiş
istanbulda
psikiyatri
hepsi bu kadar
bildiğimin hepsi

saatlerdir kimseyle konuşmamış
harap halde
öylece bir noktaya bakar
dalar halde..

herkes derdini anlamaya çalışıyordu
herkesin derdi
dert dinlemek mi
o da ayrı bir konu..

otuzlu yaşlarda
gözleri yetmişlik devirmiş gibiydi
saçları dalgalı
yüzü solgun

geçtim karşısına
adını sordum..

tık yok

dedim ki,
iznin olursa karşında susmak istiyorum
ve sanırım hocaymışsın
kopya çekebilir miyim

der demez
kaldırdı başını

sandım ki gülümseyecek

yok,
buz gibi..

baktım olmuyor
pes ettim içimden

söylemek istediğin bir şey var mı

var dedi
giderayak peşimden

herkes şaşırdı o an
ben de şaşırdım
kendisini çivilediği sandalye
masa şaşırdı

özelmiş diyeceği
öyle söyledi

tamam dedim
gelin peşimden..

kapıyı örtmedim
örtmedim ki yanlış anlaşılmasın hani

ama kapı önü maaşallah
gelenin geçenin haddi...

anlattı sonra
ne geldiyse başına

iki çay söyledim
bir bana
iki ona

neyse uzatmayalım...