1
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
566
Okunma
-Kil, kül, kul, hep aynı kelimedir ki, yanmak iledir. Kil, yanan dünyanın söndükten sonraki kalan taş külü halidir. Kül, ağaçların yandıktan sonraki kalan odun külü halidir. Kul, Gerek çileyle, gerek aşkla mÂnen yanan insanın ulaştığı en son halidir ki, kil, yaratanın taş kulu; kül, yaratanın ağaç kulu; kul, yaratanın zât-ı cânâna yanan ins ve cin kuludur.
Şiirin sahibi
Cevap Yaz