Trafik sıkışmıştı. Korna sesleri… Su satmaya çalışan çocuklar… Dur kalk yapan arabalar… Eli yüzü kirli, giydikleri üzerine bol ilkokul çağlarında bir çocuk arabaya yanaştı. Şoför kapısının açık camından su şişesi uzattı. “Abi bir lira. Allah rızası için,” diye devam ederken adam arka arkaya uzun uzun kornaya bastı. Küfrün bini bir para. Çocuk korktu. Şişeyi yavaşça geri çekti. Adam başını camdan çıkarıp öndeki arabaya doğru ağzına ne geldiyse… Çocuk arabadan uzaklaşıyordu ki öndeki arabanın kapıları açıldı. Demir çubuklu adamlar… Sessiz bakışlar… Ağır adımlar… Direksiyonun arkasında kayboldu. Boncuk boncuk ter damlaları… Kuruyan ağız… Güm güm çarpan kalp… Camdan dışarı hızla kolunu uzattı. Yalvaran gözler… “Ver bakalım.” Çocuk bir gelenlere bir adama baktı. Sepetinden bir şişe su uzattı. Adam dehşete düşmüş nefes nefese kalmıştı. Şişeyi alıp banknot verdi. Çocuk “Bozamam,” diyecek oldu adam fısıldadı “Kalsın.” Kapağı açıp şişenin ağzını kurumuş dudaklarına dayadı. Bir yudum boğazından akarken arka taraftan korna sesleri yükseldi. Israrlı… Kesik kesik… Uzun uzun… Trafik açılmıştı. ‘Hadi, hadi arabaya binin,’ anlamında el işaretleri… ‘Gelmişini geçmişini,” diye okunan yüz ifadeleriyle son kez sallanan çubuklar…