Bunca göz bunca ışık. Bunca şehir ve bunca göç. Hepsi, hayat. Güneşi severken unutulan, kuş cıvıltılarını duyarken arka fonda bir yerlerde öylece kalan. Ayaklarımızla toprağı çiğnerken farkına varılmayan. Bir hasta odasından yükselen çığlıklar gibi mi olmalı ona seslenişimiz? Yoksa adilane olmayı mı denesek biraz? Bu gün bir konfeksyoncu kız saçlarını makineye kaptıracak. İnşaat iskelelerinden biri çökecek, bir kaç kişilik bir can pazarı kurulacak. Akşam üstü, pazar yerlerini dolaşacak ellerindeki yırtık poşetlerle birileri. Alınıp satılacak insanın bedeni ve de ruhu bazı mezatlarda. Kirli pazarlıklar yapılacak ırmaklarımıza, toprağımıza, denizimize dair. Tarih yazacak tabi, biz çok sonra öğreneceğiz. Şimdi o şarkıyı söylemeli bu yüzden içli, susarak. Hoş geldin bebek. Yaşama sırası sende...