Veren el ve alan al ifadelerini duymuşsunuzdur. Sanıyorum bir hadiste geçiyor:”Veren el, alan elden üstündür.”
Siz veren el mi, alan el mi olmak istersiniz? Şu günlerde almak daha hoş gelir oldu insanlara. Almak sadece yardım almak, para alma anlamında olmasa gerek, her türlü hizmet, güler yüz, yardım vs. Nedendir bilinmez hep almaya alışmışız. Ve böyle mutlu olacağımızı sanıyoruz. Kimi zaman da almayı o kadar abartıyoruz ki, birilerinden yalakalıkla, olamadı zorla alıyoruz. İşin garibine bakın ki yine de mutlu olamıyoruz.
O zaman bir yerde hata yapıyoruz; mutlu olmak için alma değil de vermeyi denemeliyiz. Bunun ilk duyulduğunda ters geldiğini biliyorum. Maddiyata bu kadar bağlı, alarak mutlu olamayan bir insanını vererek mutlu olması elbette olası değil.
Vermek, ihtiyacı olana vermek, aç olana vermek, düşkünün kolundan tutup kaldırmak… denemeden anlatmak mümkün değil. Bir taraftan seni rahatsız eden, dürten maldan kurtuluyorsun, bir taraftan belki de senin için hiç de önemli olmayan bir meblağ ile bir başkasını mutlu ediyorsun. Bu da yetmiyor Allah’ın rızasını kanıyorsun. O da yetmiyor Allah senin verdiğini borç kabul ediyor ve bu dünyada olsun, ahrette olsun katı katına fazlasını veriyor.
Vererek mutlu olmak gizli bir sır değil. Bu mutluluğu şu sıralarda birçok insan yaşıyor. Yaşayamayanların eksiği bir deneme. Ne olur deneyin! Karşınızdakinden beklemeyin siz verin. Ne kadar verdiğinizin, ne verdiğinizin hiçbir önemi yok. Yeter ki verin.
Hiçbir şeyiniz yoksa bile bir gülümseme gönderin bir insana, hatırını sorun. Ya da yaşlı bir insanı karşıdan karşıya geçirin. O da olmadı yere düşmüş bir ekmek parçasını alın ayak altından, ya da bir taşı, bir insana zarar verecek diye… aç bir köpeği doyurun.
Almakla mutlu olunmuyor, çünkü almanın sınırı yok. Vererek mutlu olabilirsiniz. Az da vereceğiniz, verin. Varsa malınızın yarısını verin. Ya da sahabeler gibi hepsini… bundan da ötesini verecek değilsiniz. Bakın bitti. Miktarın önemi yok, bir lira da olsa verin mutluluk bu işte…