ben çocukken
kocaman bahçesi olan bir evimiz vardı,
için de envai çeşit meyve ağaçlarının olduğu,
belki de o yüzden şimdiler de,dalından koparıp yediğim o meyvelerin tadını bulamamam,
babaannem her bahar,işte o kocaman bahçenin bir köşesine,
akşam sefası çiçekleri ekerdi,usanmadan,
hayali,o çiçeklerin için de gurbetteki çocuklarına yemekler yedirmekti anne sıcaklığın da,
öyle söylerdi sorduğum da..
benim görevim,
o çiçeklerin tohumlarını toplamaktı
hadi kızım derdi,topla şu çiceklerin tohumlarını toplada,
seneye de ekelim,çoğalsın akşam sefası çiçeklerimiz,
ben de,o değerli hazinenin siyah renkli inci tanelerini toplardım,
özene bezene,
bir tekini bile düşürmemek kaygısıyla,
çoğaldı çiçeklerimiz,özlemlerimizle birlikte..
şimdi,nerede o çiçeklerden görsem,
çocukluğum gelir aklıma,
alır götürür beni,babaannesiyle çiçek tohumları toplayan o küçük kızın yanına,
gözlerim dolar,
babaannem,çocukluğum ve o çiçeklerin sefasını süremediğimiz yılların acısından...





emine rezzan sipahi