Adım adım sarı yapraklar topladım dün gece rüyamda.Neden topluyordum sanki bu yaprakları...Kuru değilmiydi
bunlar, o ne, yapraklar gözyaşı döküyor ellerime.Her yer sapsarı yürüyorum yavaş yavaş yaprakların ağladığını sanarak onlara basmamaya dikkat ediyorum,ama bazıları eziliyor...Bu eziliş sesleri birer feryat gibi geliyor bana.Sarı yaprakların feryatları ezilişleri. Hiç insanlar yok,bakıyorum ağaçlar sarı sarı yerler sarı sarı...Güneşin battığı yerde,toplu halde ağaçlar görüyorum,oraya ulaşmak için hızlı hızlı koşuyorum.Ama hep yerimde saydığımı görüyorum.Oraya yetişemiyorum.Yine sarı ağaçlar arasında bir kulube.
Hemen kulubeye giriyorum.Ateş yanıyor ocakta...Etrafta alevlerin gölgeleri oynaşıyor.Bir kadın yaşlı ,saçları bembeyaz ,ocağa odun atıyor.
Korkuyorum,[Neden korkuyorsun ] diyor.[Ben senin yaşlı halinim.O yeşil yere varamayacaksın sen yeşilleri çoktan geçtin...Sen diyor genç olabilirsin ama sen bu sararmış alem içinde yaşayacaksın.Neden diyorum oysa daha umutlarım var...Demek artık yaşlandım diyorum,
Ağlıyorum ağlıyorum öyle hıçkırarak ağlıyorum ki Uyandığımda gözyaşlarım yanaklarımı ıslatmıştı.

Hüzün hüzün hep senin hayatın,
Bakma uzaklarda erişemeyeceğin yeşilliklere
Geçmedi senin çağın ama...
Sen onları bıraktın geride.



Aygün DENİZ GAZİANTEP .