- 454 Okunma
- 0 Yorum
- 0 Beğeni
Sistem İşsizliği Gösterip Sizi Sömürüye Razı Ediyordu 1
Siz yürümek için her gün aynı benzerlikle adım atarsınız. Bu yürüme eyleminin kendisini tekrar edişi ile bir sonuç ortaya koymasıdır. Adımı unutursanız (adımlar tekrarını unutursanız) yürüyemezsiniz. Yani yürüme eylemi; yürümeyi geri bağlanım yasasıyla hatırlayıp tekrarlar edilmesidir.
Bir yazar da zorunlu olurla söylemlerinin geri bağlanım yasasını farklı bağıntılarla ya da aynı bağıntılarla söylemek zorundadır. Ne, neden ve hangi zorunluluğun bilincidir? Bunu bilmezseniz, sömürüyü rızk olukla; iman olukla yaşamak zorundasınız.
Zorunluk olanla; orunlu olanı (özel öznel durum olanı) ayırmadığınız zaman farkını bilemediğiniz durum, sistem içinde sömürüye giden yol olur. Vicdanınız sömürüye giden bu yola senkronla olur. Sömürüye gitmeyen yol sizin vicdan azabınız olur.
Üretim-tüketime tüketim de üretime dönüşlü eylemliliktirler. Üretilen tüketilir. Tüketilen de üretilir. Üretilenin kendisi tüketilmekle üretime konu olur. Üretilip te kullanım olanlar zaten üretileceğinden kullanım olanların kendisini amorti etmesi diye bir kavram olamaz. Üretim hareketi mütekabiliyet içinde karşılık kullanım oluşla belki amortidir. Değilse bir üretim karşı tarafa sürekli kendisini amorti ettirerek üretim yaptırırsa, bunun adı sömürüdür
Hıyar üretilir-tüketilir. Hıyarın kendisini amorti etmesi olası mı? Eğer üretilenler kendisini amorti etseydi, bir daha üretim olamazdı. Zorunlulukların amortisi olmaz. Zorunlulukla üretir; zorunlulukla tüketirsiniz. Bunun uzun veya kısa süreli kullanım olmaları amortiye gerekçe değildir. Örneğin kirayı ev sahipliğinin hakkıdır demeyi vicdan skalası olarak ortaya koyarsınız. Faizi de paranın getirisi diye vicdanınızda meşru edersiniz. Bu yanlış ölçü vicdanınız olur.
Sadakayı; üretmeden, çalışmadan rızkları önceden verilenlerin bir teveccühüdür derseniz; tasadduğun da bu tür kişilerde size karşı göstermeleri gereken bir tavır olmasını vicdanen benimsersiniz. Yani meşruiyet sizliyi meşru edersiniz. Değer yargınızı ve dünyaya bakış tarzınızı bu anlayışlar oluşturur. Yani meşruiyet sizliyi meşru edersiniz.
Bu nedenle bu tür at gözlüğü içinde bulunan kişilerin, kendi rızk söylemli tekrarlarını görememelerinin zihin tembelliği içinde olan birisinin söylemi karşısında yazar; aynı tekrarları yapıyor denmenin gafletiyle olmamalıdır. Her gün adım atma tekrarları yapmadan yürüyemezsiniz. Her gün aynı adımı atıyoruz deme nihayetlenmesinin hiç bir anlamı yoktur. Sadece demiş olmak için dersiniz, o kadar. Her gün aynı adımı atıyoruz demekten çok ta, benzer adımları atmak zorundasınızdır.
Adım atma yürümenin zorunlu bir meşruiyeti ve yürüme işinin doğru olmasını ortaya koyar. Adım atmadan yürüdüm denemez. Adım atmak için baştan beri ola gelenleri; tekrar etmek zorundasınız. Yazar da doğru olan düşünce ve söylemleri baştan beri zorunlu ola gelenle bağıntılı söylemek zorundadır. Faiz yok diyorsa; bunu feodal efendini mantığına göre haram diye meşru etmez. Ya da burjuvazi efendinin keyfine göre günün koşullarına göre enflasyona göre faiz alınır diye bir eblehliği kitlelere yutturmaz.
Enflasyon da bir başka faiz ve kâr mantığı sömürüsüdür. Öyle kazanamadığını böyle kazanır. Tepede öpemediğini düzde öper. Sömürüyü sömürüye dayanak yapmak ancak sömürü mantığı olukla lümpen söylemidir. Faiz, enflasyon vs. üretim hareketini başlatıp sürdürmenin içinde üretim hareketi olmakla yoktur da ondan. Siz hiç enflasyonla başlayan, enflasyonla süren bir başlangıç üretim hareketi gördünüz mü?
Oysa rızk mantığı enfeksiyondur. Nasıl mikrop beden için enfeksiyon ise; rızk söylemi de üretim hareketi içindeki zorunluluğu enfekte eder. Nasıl beden mikrop için zorunluluk değilse; üreten zorunluluk ta rızk söylemine mecbur değildir. Nasıl mikrop bedene yerleşmeme yapamazsa; rızk kavramı da üreten ilişkiler üzerine yapışmadan, yerleşmeden edemez.
Nasıl mikrop bedeni ortaya koyucu değilse; rızk kavramıyla sömürü olan sömüren olan uydurma ilişkiler de “üretim hareketi ortaya koymazlar”. Üretimi ortaya koysalar zaten sömürü olmaz. Mal sahipliği üzerinde ürettirmek üretim hareketi değildir.
Şu halde rızk kavramı zorunlu olanı söylemiyordu. Zorunluluğun bilinci de değildi. Zorunlu olan üzerinde yaptığı enfeksiyonlarını kendisine hukuk yapıp (sömürme yasası yapıp) kendisine kendisinin geri bağlanımını söylüyordu. Bizim vicdanımız da üreten ilişkiye göre değil de; o şeyin mal mülk sahipliği üzerinde rızk olup olmamasına göre sızlıyordu!
Üretmedikçe, bir üretim hareketinin unsuru olmadıkça; hak sahibi olamıyordunuz. Hak her durumuyla bir paylaşımdır. Neden? Üretim kolektiftir de ondan. Ama köleci sistem üretim hareketi olmayan rızk kavramıyla sizi HAK sahibi yapmıştı! Rızk kavramı kaynağı açıklanamayan ilk kara parayla, mülkiyettir. Üretenin hakkı, hak sahibinden çok çok sonra geliyordu.
Rızkça olan anlayış içindeki vicdan; işçiye “çalışanın parasını (kölenin değil) anlının teri kurumadan verin” denilmeyi meşruiyet kılıyordu. Bunu da veciz söz gibi çağdan çağa söylüyorlardı. Alın teri söylemi; çalışanın emek gücünün ya da çalışanın mütekabiliyetle oluşunun karşılığı değildi. Çalışanın boğaz tokluğu olacak lütuftu.
Üreten; alın terini değil; mütekabiliyet esası dediğimiz çalışmaların “karşılıklılığı”, esasına göre olmasıyla; “emek gücünün karşılığını”; yani kendi emek gücünü istiyordu. Ücret, hiç bir zaman mütekabiliyet değildi. Ücreti kutsamak ta akıl değildi.
Burada, emeğin tarihsel olup hak ve meşru ekseni çevrim olması; alın teri söylemi altında gözbağına kurban ediliyordu. Sistem size rızk sahipliğini gösterip (rızk sız lığı gösterip); köleliğinizi kabul ettiriyordu. Alın terini ödeyen de rızk sahibiydi. Yani kendi ücretini rızk olukla daha ana rahmine düşmeden önce alıp, kara serveti aklayıcılardı!
Oysa sistemin üreten ilişkilerdi geri bağlanım yasası içinde ücret neye göre olduğu belli olmayan bir takdirdi. Ve üretim hareketi içinde “alın terini ücret olukla ödemek” diye bir meşruiyet te yoktu.
Üreten ilişki mütekabiliyet esasıyla ortaya konmuştu. İlla bu tarz rızk, ücret gibi söylemi temize çıkarmak isteyen kutsayıcılar; içinde çıkamadığı diğer her şey gibi bu sözlere de; mecazlar atfederler. Bu söz mecaz olan bir söylem de değildi. Çünkü sistem emek eksenli mütekabiliyettik değildir ki alın teri söyleminin verdiği hüküm; emek eksenine göre olan mecazları içersindi.
Sistem emek gücü içindeki mütekabiliyeti (karşılıklı oluşu) mizan yapan bir çevrim de değildir. Mütekabiliyet dayanağı olmayan hakkaniyet, rızkı oluştu. Rızkla ve nasiple oluştu. Rızkı verilmeyenlere de nasibi aramayı; nasibi ararken zilleti olmayı; zilletine merhamet dilenmeyi ekseni çevrim yapan bir anlayıştır. Rızk anlayışı içinde; üstüne üstlük köleciliği ekseni çevrim yapan bir yerde “alın terinin” mütekabiliyet esasını içeren bir mecaz olduğunun söylenmesi; ancak aklı peynir ekmekle yemektir.
Sistem; rızkın dağılışına göre hakkaniyet ligi vicdan titremesi yapan; bir sistemdir! Düzen rızkı esas alan; ekseni hak edişle çalışıyordu. Anıl teri mütekabiliyet oluş değil “RIZKTI”. Bunu görmezseniz. Bu referansları göz ardı ederseniz. Alın terinden emek gücü sahipliği çıkarmak ta bir başka gafletin; gaflet ligi olur. Alın terinin rızk dışında kalan kısmı da efendinin mülk hakkı olandı! Yani alın terinin rızk dışında kalan fazla kısmı da sömüren efendiye üretmeden yaşaması için bir RIZKTI. İllüzyon buydu. El; "Kiminizin rızkını kiminizin üzerine saçtık" diye boşa mı diyordu.
Bir zamanlar da El rızkla sahipli kıldıklarını gösterip; sizlerin de mülk sahibi kişiler mülkünde çalışmanızı, hakkaniyet kılmıştı. Bu paylaşan mütekabiliyet esasını kökten bozmuştu. Mülkleri üzerinde çalışmanız karşılığında mülk sahiplerinden aldığınız ücret te sizin "rızkınızdı"! Yani mülk efendilerin ücrette sizin rızkınızdı. Bu köleliği ihyaydı. Şimdi de sistem aynı yolda gidiyordu. Özel mal, mülk, işletme ve üretim aracı sahipliğini size “işsizlik olukla” göstermekle; sizi sömürüye razı ediyordu.
YORUMLAR
Henüz yorum yapılmamış.