Sigaramızı aynı anda yakar
Ve konuşmaya başlarız
Savaşman lazım dersin bana
Ben
Savaşıyorum derim
Savaşacağım...
Sen ne için savaşmam gerektiğini çok iyi bilirsin
Ben bunu daha öğrenmemişimdir.

Madrid’te yaşayan eski sevgilinden bahsedersin
Seni aldattığından
Sana inatla ispanyol kadınları anlatmasından...
Sana üzülmeye çalışırım Analia
Sana üzülmeyi başaramam.
Çünkü yazdır burda
Çünkü yaşamaktan iğrenmişimdir
Sudan iğrenmişimdir
Güneşten iğrenmişimdir.

Sigaramız aynı anda biter ve susarız.
Ben susmayı severim.
Senin de sevdiğini düşünürüm...

Haftada iki kez dans kursuna gidersin
“Ne güzel” derim,
Dansı hiç sevmem oysa...
Ve maneviyattan söz edersin bir gün.
Ben o zaman
Sana toplumumdan bahsederim
Eşyanın yanında ezilen toplumumdan.
Eşyanın yanında ezilen toplum demek
Yalnızlığını arka cebinde taşıyan insan demektir Analia...

Sonra
Duvarlarımızı örer sevgilerimiz hakkında yorumlar yaparız
Ben sevdiğim kadını düşünmem
Sen sevdiğin erkeği düşünmezsin
Onları anlamayız hiçbir zaman
Bildiklerimizle yetinip birbirimize sarılırız.
Ağlamayız...

İki gün önce kardeşinin doğum günü olduğunu söylersin
Kardeşini anlatırsın
Kardeşini anlarım.
19 yaşında olduğunu
erkek gibi erkek olduğunu bilirim
İsmini hep unuturum ama
İçimden
Kardeşinin bir gün Mersault gibi bir katil olacağını düşünürüm
Kardeşinin katil olması seni korkutur
Ben bunu sana söyleyemem
Korkarım...

Bir de gitmek vardır
Aniden kalkıp gitmek Analia
Ve gitmenin bütün sıfatlarında bulunmak..
Sen anlarsın bunu ve savaşmaktan bahsedersin yine
Ve gitmeyi bir zaman ölçüsü gibi içimde yaşatmam gerektiğinden..
Doğru derim.
Dinlemem seni..
Giderim...
Senin bana güldüğünü düşünürüm
Gitsem bile beni affedeceğini bilirim
Ama sen
Gittiğim bütün yerlerin yabancısı olduğumu bilmezsin
Şiirlerimi bilmezsin
Ne istediğimi bilmezsin.

Uzakta olmak affetmeyi gerektirir Analia
Uzakta olmak hiçbir şeye eş değer değildir
Uzakta olmak uzakta olmaktır.
Bunu konuşmanın gereksiz olduğunu biliriz
Ve susarız...

Ben susmayı severim
Senin de sevdiğini düşünürüm...