MAZİYE YOLCULUKLAR - 234


ÇATKUYU KÖYÜ ANILARI–3

Çatkuyu Köyünde öğretmenlik yaparken ulaşım sıkıntısı çekiyordum.
Sinanpaşa’ya, diğer köylerdeki öğretmen arkadaşların yanına gitmek için bir taşıta ihtiyacım vardı.
Taksi almayı hiç düşünmedim. O zamanlar ehliyetim de yoktu. Araba kullanmasını da bilmiyordum. Hevesim de yoktu.
Bir mobilet aldım. Ulaşım sorununu çözdüm.
Bir gün Sevgili Mehmet Okumuş Ağabeyle bir iş için Sinanpaşa’ya gitmeye karar verdik. Mobilete bindim. Mehmet Ağabeyde arka tarafa bindi. Sinanpaşa’ya gittik.
Sinanpaşa’da Selahattin Koç’un terzihanesine gittik. Çayımızı içtik. Mobileti terzihanenin önüne bıraktık.
Mehmet Ağabeyle birlikte işimizi bitirdik. Yemeğimizi yedik.
Terzihanenin önünde mobilete bindik. Köye doğru yola çıktık.
İzmir yoluna kavuşmadan Mehmet Ağabeye seslendim:
— Bal Mahmut petrol İstasyonunda benzin alalım, dedim.
— Sen bilirsin, dedi.
İzmir yoluna kavuşmadan Bal Mahmut’a giden bir yol vardı. O yola girdim. Biraz ilerledikten sonra keskin bir dönüş vardı. Dönüşte yerler çakıldı. Çakılı geç fark ettim. Mobilet birden kaydı, gitti.
Ben, ağız üstü bir seksen kendimi yerde buldum.
Mehmet Ağabey de benim üstümde kaldı.
Ben, Mehmet Ağabeye bir şey oldu mu diye merak ediyorum.
Mehmet Ağabey de köyümüzün öğretmenine bir şey oldu mu diye merak ediyormuş.
Ben yattığım yerden Mehmet Ağabeye seslendim:
— Mehmet Ağabey bir şeyin var mı?
Mehmet Ağabey üstümde cevap verdi:
— Ben de bir şey yok. Sen de bir şey var mı?
Rahatladım. Mehmet Ağabeye bir şey olmamıştı.
Cevap verdim:
— Bende de bir şey yok. Sen de bir şey yoksa niye üstümde kalkmıyorsun. Yerin yumuşak mı geldi?
Mehmet Ağabey üstümden kalktı. Ben de kalktım.
İkimiz birbirimize dikkatlice bakmaya başladık.
Mehmet Ağabeyde gerçekten bir şey yoktu.
Benim avuçlarımın içi ile ayak ve kollarımda sıyırık vardı. Önemsemedim.
Mobilet hala çalışıyordu. Kaldırdım. Bindik. Bal Mahmut istasyonuna gittik. Orada benzin aldım. İğdeli Köyü yolundan Çatkuyu’ya döndük.
Köyde, güzel insan Mehmet Ağabey aynen şöyle dedi:
— Sana bir şey oldu mu diye korktum.
Ben de aynı cevabı verdim:
— Mehmet Ağabey, ben de sana bir şey oldu mu diye korktum.
İnsanın kendi canından çok arkadaşının canını düşünmesi ne güzel bir davranıştır.
Saygıyla seni anıyorum sevgili ağabeyim…