Marx’ın iddiası?

“Din dünyadaki sıkıntıların tesellisi ve baskıları meşrulaştıran teorisidir. […] Dinin sefaleti hem gerçek sefaletin ifadesi hem de bu gerçekliğe itiraz edilmesidir. Din mutsuzluklar altında ezilen yaratığın son nefesi, kalpsiz bir dünyanın şefkati, ruhsuz bir çağın ruhudur. Din toplumun AFYONUDUR..
Halkın gerçekten mutlu olabilmesi için sahte bir mutluluk olan dinin yok edilmesi gerekir. İçinde bulunduğumuz durumun vehimlerinin yok edilmesini istemek aslında bu vehimlere ihtiyaç duyan durumun terk edilmesini istemektir.”
Ve
Baudelaire’in göre de "Dindarlık itiraz etmeden katlanılan, alışılmış bir köleliktir."

Ayrıca
Evet, Marx din düşmanı değildi. Ama dinsel duyguların devlet tarafından sömürülmesine sinir oluyordu. Vatandaşların haksızlıklar karşısında susturulmasında dinin önemli bir rol oynadığını düşünüyordu. Bu bağlamda inanç Marx’ın gözünde ezilenlerin ideolojisiydi. (2c) Kader değildi Marx’ı gıcık eden. Kadercilikti. Dinin kendisinden çok “diyanet” idi onun derdi yani iktidarın oyuncağı haline gelen, içi saman dolu o korkuluk!

Bu düşünceyi ister benimser insanoğlu istemezse benimsemez ama herkesin inançlara ve inançsızlığa saygı duyması gerekir..

Sonuna kadar katıldığım bir yazıydı teşekkürler dost kalem..

Dilek USTA tarafından 6/27/2017 3:31:54 AM zamanında düzenlenmiştir.