0
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
838
Okunma
Bir defter vardı senden kalan yadigar. . . Onu da yad ettim günler önce. Sayfalarca şiir kül oldu, tonlarca sözcük yetim kaldı. Yandı, yanan neydi? Şiirlerin öylece mürekkebi aktı, sanki gözyaşı gibiydi. Yana yana ağladı, ağladıkça söndü. Kalbimde öyle oldu, içimdeki ateşi söndürdüm ağladıkça. Zordu ama başardım. O günden sonra geriye dönüp bakmadım bile geride kalan küllere. Dağıldılar farklı yerlere. . . Bulutların, gökyüzünün belki de karanlığın şiiri oldular. Ben o şiirden vazgeçtim. Artık kim peydaeylerse eylesin. Ben sana ait şiirleri evlatlık verdim kim sahip çıkarsa çıksın. Tükenmek değildi benimkisi uğraşmaktan yorulmuştu bedenim. Takatsiz kalmak istemedim. Yine kendimi düşündüm kusura bakmazsın artık.
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
