Denemek...
Yenmek...
Ya da yenilmek...


Denemek daim lakin.
Yaşarken kendini denersin.
Birçok kez denersin.
Sağdan ve soldan denersin.
Olmadı başka yönlerden denersin.
İnsanlar arasında denersin.
Ortalıkta kimse yokken denersin.
Çoğunda yenilirsin.
Çoğunda kaybolursun.
Çoğunda bir arpa boyu yol almazsın.
Çoğunda yalnızlığınla baş başa kalırsın.


Deneyerek yaşarsın.
İstersin ki her şey gönlünce olsun.
Herkes senden bahsedilsin istersin.
İstersin ki içinden geçenler, bir an önce gerçekleşsin.
Gerçek olsun güzel rüyalar.
Baharlar, çiçekler bitmesin istersin.
Kıvamında dursun gözlerine takılanlar.
İstersin ki güneş batmasın ve gece bitmesin hiç.


Ama bitiyor.
Her güzellik zamanı geldiğinde soluyor.
Her yeni eskiyor.
Her çocuk büyüyor.
Her şehir karmaşıklaşıyor.
Her dağ önceki yeşilliğine hasret düşüyor.
Her insan yaşlanıyor yaşayarak.
Her canlı gün geçtikçe ölüme, ölümüne yaklaşıyor.
Sınırlar küçülüyor, teknoloji tam gaz ilerliyor.
Ancak dünyalar senin olmuyor.
Sınırsızlıkta sınırlığın ve acizliğin devam ediyor.
Bollukta ve berekette doymazlığın sürüyor.


Çünkü insansın.
Bir ömrün var.
O ömür ki sayılı.
O ömür ki geçmişe bir cümle gidemiyor.
O ömür ki yarına istediği gibi varamıyor.
O ömür ki kaderine mecbur razı kalıyor.