Sevgili babacığım; bugün sensizliğin üçüncü yılı.
Ben sen gittiğinden beri her yıl bir mum yakıp üflüyorum. Sonra içimden seni diliyorum.
Allah çocukların duasını kabul eder diye bende her duamda Allah’tan seni istiyorum.
Canım babacığım; sen gittikten sonra annem bütün resimlerini yırtıp attı. Bende gizliden gidip topladım. Yeniden birleştirdim bütün parçaları. Eskisi gibi olmadı ama en azından seni özleyince ona sarılıp uyuyabiliyorum.
Uzun zaman sakladım resmini ama annem elimde yakaladı. Çok korktum tekrar yırtacak diye. Hani oyuncağımı kırsa üzülmezdim ama... Sen baba, sen...
Sonra annem oturdu yanıma. Başımı okşadı öptü. "Çok mu özledin babanı?" dedi. "Çoook" dedim. Sarıldı bana ağladı. Biliyorum erkekler ağlamaz ama ne yapayım, annem ağlayınca dayanamadım.
"Babam neden gitti anne?" diye sordum. Annem; "Büyükler bazen anlaşamaz ayrılırlar" dedi.
"Peki, bizim suçumuz neydi?" dedim, sustu...
Babacığım, söz veriyorum, sen gelirsen bir daha hiç yaramazlık yapmayacağım, komşunun oğlu Ali’yi de dövmeyeceğim, senden bisiklet de istemeyeceğim hem derslerime de çalışacağım ama ne olur dön baba...
Geçen gün Esma Teyze, annemle konuşurken duydum. "Ahmet çok değişti. Babasından ayrılınca iyice sessizleşti. Çocuklar kapının önünde oynarken Ahmet yüzünü ellerinin arasına almış onları izliyordu" dedi. Bak baba, Esma Teyze de farketmiş uslandığımı...
Biliyor musun baba, Ali bana, babasıyla bayram namazına gittiğini söyledi. Bende ona: "Oğlum, sen Fatiha’yı bile bilmiyorsun, senin namazın olmaz." dedim. Bana: "Senin baban yok diye beni kıskanıyorsun." dedi. Bende onu dövdüm. O benim dudağımı patlattı, bende onun kalbine yumruk attım. Çünkü o an kalbim çok acıdı baba.
Bayramdan sonra annem beni psikoloğa götürdü. Mahalledeki çocuklar bana "deli" diye bağırıyorlardı ama ben deli değilim bana. Ben sadece seni özlüyorum.
Pazar günlerini hiç sevmiyorum. Herkes ailesiyle pikniğe gidiyor. Biz de gittik, top oynamak istedim ama kaleci yoktu. Koşmak istedim, kovalayan yoktu. Aslında sen yoktun baba. Her şey vardı, sen yoktun.
Of baba! Yine akşam oldu, ben yine gözüm kapıda, senin, elinde çikolatayla gelip "aslanım" diye sarılmanı bekliyorum. Sen gelmiyorsun ya ben artık akşamları da sevmiyorum. Hele gece olunca seni daha çok özlüyorum. Kimse görmesin diye yorganın altında sessizce ağlıyorum.
Bak yine Allah’a dua ettim, dedim ki:
"Allah’ım, babam gelmesini bilmiyor, sen onu bana gönder. Ne olur gel baba, ne olursun gel..."

Not: "BENDE BİRAZ SEN VAR" adlı kitabımdan alıntıdır...