Bana göre hayat;Saniyelerin ucundan atılan okların sizi teğet geçmesiyle gerçekleşen bir mucize dir....
Ortaokul öğrencisiydim.
Aylardan hazıran,güneş yeryüzünü sıcak ve endişeli bir güne hazırlamıştı sanki.
Ölümün soguk nefesini yine barajın soguk suların da hissetmek kötü ve hüzünlü bir anı olsa gerek.
Hirfanlı barajı:kızılırmak uzantısında,Aksaray ve Şereflikoçhisar arasında bir baraj bu barajın derinliklerinde girdaplı ölüm tuzakları olması itibariyle bir çok kişinin ölüm destanını yazmış olması ,benim ne kadar şanslı olduğumu ve Allah’ın bana verdiği ömrün değerini şimdi daha da iyi anlıyorum.
Arkadaşlarla gezmeye gittiğimiz o gün içimde bir başka heyecan ve tarif edemediğim bir sızı vardı.
Havanın da sıcak olması nedeniyle kendimi birden baraj sularına attım.Amacım yüzmek değildi ,zaten yüzmeyide bilmiyordum.
Baraj sakin ve sessizdi sanki ölüme hoş geldin der gibiydi.Aradan bir dakika geçti geçmedi birden ayaklarımın yerden kesilmesiyle suyun dibinde taklalar atmam bir olmuştu.Bedenim bir batıp bir çıkarken ,mütemadiyen nefesim kesiliyor,yuttuğum sular kulaklarımda bir uğultu şeklini alıyordu.
Evet........Her şey bitmişti.
Buraya kadardı.Yarıda kalmış bir hayat,toz pembe hayellerim,değer verdiklerim,şiirlerim ,sevdiklerim ve duygularım barajın öfkeli soğuk suyunda benimle birlikte yok olacaktı.
Aman Allah’ım ölüyordum.Hemde barajın sığ sularında bu yaşta.
Kalbimden beynime;öyle çığlıklar gidiyordu ki;ümitsizlik, çaresizlik,korku,heyecan hepsi sanki benden intikam alıyordu.Ümitlerim,hüzünlerim,sevdiklerim,kızdıklarım bir taş misalı içsel düşüncemden geçiyordu.
Gözlerim de güneş bir batıyor bir çıkıyordu.
Nasıl oldu bilmiyorum ama ani bir refleksle kendimi suların derinliklerinden kenara attım.Sanki Baraj susmuş bense ağlıyordum.
Hayat sevgi kadar değerli,güneş kadar sıcak bir dokunuştur.
ZEHRA YÜCEL