Karanlık düşüyor yine. Kararıyor gün. Trenler gelip gidiyor, insanlar sağa sola dağılıyor. Kimi koştur koştur bir yere yetişmeye çalışıyor. Kimi yorgun argın dönüyor işinden. Karanlık büyüyor. Sen karanlığa karışıyorsun. Onca insanın içinde yalnızsın. Sahi insan yalnız olmaya alışıyor mu bilmiyorsun.
Karanlık içinde büyüyor şimdi. Hatıralar canlanıyor gözünde. Yıllar önceydi diyor yine hüzünleniyorsun. Bir fren sesi hala kulaklarında çınlıyor. Sahi nasıl olmuştu da çıkmıştınız evden. Yemek yemiştiniz, Aslı yine en maharetli elleriyle en güzel yemekleri yapmıştı. Yeni bir film vardı vizyonda oraya gitmeye karar verdiniz. Aslı sen ve biricik yavrunuzla birlikte arabanıza binmiştiniz. Her şey güzeldi, bir yandan şarkılar söyleyip bir yandan gidiyordunuz. Bir anda karşı yönden hızla üzerinize gelen kamyonu fark ettin ve direksiyonu kırdın ardından gelen acı bir fren sesi… Aslı’nın yavrum diye haykırışı.. gerisi yok zihninde film şeridi kopuyor. Gözünün açtığında bir hastane odasında buluyorsun kendini. Buraya geleli ne kadar oldu, ne zamandan beri uyuyorsun bilmiyorsun. Komadan uyanmışsın. Eşini ve çocuğunu soruyorsun. Senden kaçırılan gözler… Kimsenin söylemeye dili varmıyor eşinin ve çocuğunun o korkunç gecede öldüğünü. En sonunda öğreniyorsun. Hayatındaki yıldızın güneşin neyin varsa hepsi birdenbire yok oluyor. Haykırıyorsun, bağırıyorsun, çağırıyorsun… Ne geliyor elinden hiçbir şey. Komadan uyandığın güne kazanın olduğu o güne lanetler ederek geçiyorsun ömrünü. Yıldızların sönüyor güneşin, gün kararıyor. Hayat diyorsun susuyorsun, eşin diyor, yavrum diyor yine susuyorsun. Kararıyor gün yıldızlar kayboluyor.
Trenler gelip gidiyor, aylar yıllar geçiyor. Darmadağın yüreğin toparlayamıyorsun. Kalabalığa karışıyorsun yine. İşe gidiyor işten dönüyorsun. Arkadaşların arasında adın ‘suskun’ kalıyor. Boş ver deyip çalışıp geliyorsun. Ne için çalışıyorum, kimin için çalışıyorum diyorsun bazen. Ekmek parası deyip susuyorsun. Hayat her şeye rağmen devam ediyor. Trenler gelip gidiyor.