Kimselerin bilmediği, yüksek mi yüksek bir dağın yamacında küçük bir ırmak varmış. Bu ırmağın suyu o kadar berrak, o kadar temizmiş ki akıp akmadığı belli dahi olmazmış. Bir süre yeryüzünden aktıktan sonra ilk çatlaktan yer altına sızar, oradan sonra ne kadar aktığını hiçbir canlı bilmezmiş..

Bazı zamanlar çeşitli canlılar uğrayıp susuzluğunu dindirir, sonrasında yollarına devam edermiş.
Hiçbir canlı küçük ırmağımızın yanında yuva kurmak istemezmiş. Minik ırmağımız bu duruma her nekadar alışmış olsa da çok üzülürmüş fakat ziyaretçilerine birşey diyemezmiş, onun yerine hep bir önceki çatlağı bulur oradan yerin altına sızarmış. Bu şekilde aylar ayları, yıllar yılları kovalamış. Günden güne küçülen ırmağımız neredeyse yok olmak üzereymiş. Artık yeryüzünde akmak için bir neden bulamıyor, tamamen yer altında akmak için sızabileceği çatlaklar arıyormuş.

Günlerden bir gün, minik bir kuş sürüsü ırmağımızın yanına gelmiş. Susuzluklarını dindirip bir süre oyalandıktan sonra tıpkı diğer canlılar gibi onlar da yollarına devam etmişler. Irmağımız bu günün de diğer günlerden farksız olduğunu düşünürken, sürü tekrar geri gelmiş.

.....