Aslında her şey pat diye düşündüğümü söylemekle başladı..

Felsefe öğretmenimizin “benim ve bu dersin hakkında neler düşünüyorsunuz yazın ”hatta isimlerinizi kâğıda yazmasanız da olur güvencesi ve objektif bir görüş istemesi ile oluştu.
Ve ben adımı yazmadığım kâğıda diğer yazılı kâğıtlarındaki kanıtlarımı unutarak “sizden ve dersinizden nefret ediyorum nedeni ise konuyu bir kaç arkadaş ile işleyip çıkıyorsunuz” diye yazdım. Aslında Felsefe ve onun konularına ilgili olan ben sırf öğretmenin bu davranışlarından dolayı dersini ve kendini sevmediğimi itiraf etmiştim. Öğretmen, dayımın yakın arkadaşı olmasına rağmen ve tespiti halinde dayıma şikayet edeceğini bile bile bu öğretmenin hatasını söylemek beni oldukça rahatlatmış ve hatta kâğıdımı uzatırken gülümsemiştim. 1.dönem bitip 2. Dönem başlayınca beni kanıtımdan bulan öğretmen her ders “Karadurmuş tahtaya, veya Karadurmuş bu nedir” sorularına maruz duruma düştüm. Her şerde bir hayır vardır denir ya, düşük olan Felsefe dersim derse olan ilgim ve öğretmenin çabası ile bir anda yükselen bir eğilim gösterdi.
Tam bir kitap kurdu olan ben Felsefe ve yan alanları olan psikolojik kitaplara da ilgi duymaya başladım. Psikolojik tiyatro eseri özelliğini taşıyan Necip Fazılın “Bir adam yaratmak kitabını ilk okuduğumda gerçek manada neler hissettiğimi sonraki yıllarda daha iyi keşfedecektim. Çünkü ilkinden çok bir şey de anlamamıştım.

Felsefe Dersi Öğretmeni olan Eşimin önerisi ile Türk bilginleri Farabi, Yunus Emre, Mevlana gibi deryaları okumaya başladım hayatı ve felsefesine örnekle baktığım Sokratesi ve nice değerleri…
Şiirde derinlik keşfi, düz bir yazıdan ibaret olmayan kelimeleri en karakterli hali ancak Felsefe ile mümkündü. Ve mecazın şiirdeki güzelliği… Felsefeyi severek kazandım.

Ve düşündüğünü pat diye söylemek bazen zarar verse de dayanağımız ve amacımız Felsefe ise etik kurallar içinde bu konudaki özgürlüğümüzü sonuna kadar kullanmalıyız. Felsefe Öğretmenime ve Felsefe Dersi öğretmeni olan eşime bana kazandırdıkları değerler için teşekkür ediyorum.

Sevgimle…