Canım babam,

Ben mi bilemedim..hayat mı dizdi engelleri önüme de...Vakit denen kavramın nelere muktedir olduğunu bilemedim...Şimdiki aklım olsaydı gözlerinin içine baka baka seni ne çok sevdiğimi söylerdim, ama diyemedim, hiç diyemedim. Benim için yaptıklarının bilincindeydim hep, ama neden demedim ki sana hiç çok seviyorum seni diye; bilmiyorum. Bildiğim şöyle kucağında oturduğum ve sana doya doya sarıldığım günleri hatırlamadığım. Televizyon seyrederken uyur kalırdım da beni odama götürmek için kucağına aldığında uyansam da belli etmezdim uyandığımı ve sarılırdım hissettirmeden.Neden doya doya sevmezdik birbirimizi ya da neden sevgi kelimelerini kullanmayı bilemedik.Oysa bilirdim çok fedakardın, hep bizleri mutlu etmek için ömrünü harcadın. Çocuklarının düğününde bile resmi elbiseli görmek nasıl onurlandırırdı bizi.Bilemezdik ki kendine takım elbise alacağına bizim bir eksiğimizi gidermeyi düşündüğünü. Hatırlıyor musun, Kastamonu’ya tayinim çıktığında, İzmir’e okumaya götürürken önüme düştüğün gibi bana can yoldaşı olduğunu...Hep dürüsttün, bir kuruş haram lokma girmesin istedin kursağımıza. Ben şimdi ne deyim; nasıl sarılayım sana, nasıl öpeyim o gül yanaklarını,nasıl öpeyim ellerini? Öyle özledim ki...Hayatta hiç kimse senin yerini tutmadı., tutamazdı da...Yanına gelebilmek, toprağına dokunmak da yetmiyor. Neye seviniyorum biliyor musun? ...Sana hiç yanlış yapmadım, başım öne hiç eğilmedi, duyar da kızar diye korkacağım bir şeyi hiç yapmadım..Biz dört kardeş -dediğin gibi -kenetlendik birbirimize, anamızı baş tacı yaptık, yavrularımıza helal kazancı öğrettik, dürüstlüğü öğrettik...İnsanın hayattaki en güzel eseri ardından kendine fatiha okuyacak yavrularıymış..Ne mutlu sana babam...Benim babam olduğun için seninle hep gurur duydum...Ellerinden öptüğümü bil babam...Yoksun ya..olmasan da..senin git dediğin şu yol var ya..o yoldan gidiyorum...Elini koy kalbime..bak sen diye atıyor babam, atam! ’Hocanım’ derdin ya hep bana...Gene de olur mu, yanına gelince....Hakkını helal et babam...