- 667 Okunma
- 1 Yorum
- 0 Beğeni
Hayata Dair
![Hayata Dair](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/resimli_yazi/buyuk/154268.jpg)
Hayat bazen öyle oyunlar oynar ki, ne kadar çabalasan da hızına yetişemezsin. Hayal kırıklığını,dost bildiğimiz insanlardan görüyoruz.
Değil mi?
İlk hançeri yakınımızdakiler vurdu sırtımıza.
*
Aslına bakarsan kalmadı bu zamanda ne dost ne de arkadaş.Kimsenin senin ruhuna derinlerine inmeyi bırak, sözlerinle bile ilgilendiği yok. Herkes kendi çıkarı peşinde.
*
Bak çevrene;dedikodusuz,yalansız,riyasız,hilesiz kim var.Kimseyi dost sanıp sırrını verme.Sonra en büyük darbeyi, elden değil dosttan alsan da, sana yapılan her yanlışta umursama/mayı öğrenmelisin.
*
Sabrının karşılığı yüzsüzlük,dürüstlüğünün,fedakarlığının karşılığı
eziklik,verdiğin değerin karşılığı kişiliksiz çıksada hayallerinden asla vazgeçmeyeceksin.Yine,yeni yeniden başlayacaksın.
Filiz Telek
YORUMLAR
![avatar](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/59439_8387263454.jpg)
Demiştim size, kalbimiz olduğu sürece, ortaktır duygularımız da... Olmasaydı mesela, aynı adı taşıyan aşağıdaki şiirimi yazamazdım hayata dair... Sizin hayata dair tespitleriniz de nefisti, gerçekti...
Sağlıcakla kalınız her daim... Hayata dair laflar bitmez... kalem, kağıt da gerekmez yazmak için..
Hayata Dair
Söylenecek bir şey kalmadı hayata dair.
Her şey söylendi, yazıldı, çizildi...
Ve... yaşanmadan bitiverdi…
Bir ömür misali…
Ölü bir doğumdu aslında hayat.
Suni teneffüs bile kurtaramazdı...
Tohum, çoktan toprağa düşmüştü de,
Nedense, açmamıştı çiçek.
Don mu yemişti, çiğ mi düşmüştü?
İnsanoğlu da böyle değil miydi sanki…
Bir kötüye, bir kalpsize düşülmüşse,
Taze gelinler mutlu olur muydu yuvalarında.
Açmadan solan kaç gonca gül vardı kim bilir.
Gözpınarları sel olan kaç çift göz...
Baba ocağı her zaman tatlıydı da,
El ocağı acı olurdu bazen...
Hele bir de arsıza düşülmüşse,
Günler, geceler mahpusluk içinde geçmez miydi?
Tıpkı, hayat gibi…
Kısacası;
Sahte bir dünyada, sahte duygular içinde,
Sahtekar insanlar arasında geçiyordu hayat.
İnsanları bile sevmekten korkmuştuk.
Eğrinin içinde doğruyu arar olmuştuk.
Gülü dalında değil de yapma çiçek misali,
Hep vazoda sever olmuştuk.
Oysa bizler yalana düşmandık, gerçeğe dost...
Söylenecek bir şey kalmadı artık,
Şimdi yaşam, başlamadan biten bir roman gibi,
Okumanın da tadı kalmadı artık.
Tıpkı, hayat gibi.
Vecdi Murat SOYDAN
01/05/2004 - Beylikova/ESKİŞEHİR
![filiz telek](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/190081.gif)